Meteen naar de inhoud

Stereo Naked, Unseen Course

Waarom worstelen met genres als er muzikanten zijn die gewoon muziek maken zoals zij dat willen? Het gebeurt met regelmaat: is het na ampele overweging duidelijk in welk hokje een muzikant te plaatsen is, komt er gelukkig weer een ander bovendrijven die niet plaatsbaar is. Wanneer is bluegrass eigenlijk alt country, gospel breed inzetbaar, is folk wat popperig geworden en is americana eigenlijk niet een erg ruim begrip? Stereo Naked maakt muziek. Stereo Naked pakt graantjes mee, gebruikt van alles en nog wat en klinkt fris en fruitig. Er is beslist geen cursus nodig om dat te ervaren.

Een contrabassist/zanger, Pierce Black en een zangeres/banjoiste, Julia Zech. Hij uit Nieuw Zeeland, zij uit Keulen en Parijs maken in 2018 het album “Roadkill Highway”. Elf songs met genoemde instrumenten als bases maar in meer of mindere mate in de breedte aangevuld met onder andere een blazer, viool, elektrische gitaar, drums, piano. Van bijna pure bluegrass tot gedragen gospel/americana/pop (ik geef er maar een naam aan om de breedte van het muzikale spectrum aan te geven). Een geweldig (semi akoestisch) album vol verrassingen. Met “Fierce Flowers” een drievrouws formatie maakt Zech in 2019 het deels Franstalige, deels Engelstalige aan folk/bluegrass verwante album “Mirador”. Zeker gaan luisteren! Nog anderstaliger? In 2019 verschijnt de Stereo Naked EP “Raketen Und Raugh”. Vijf keer Duitstalig en het klinkt!

Maak dan maar eens een tweede album. Dat doet Stereo Naked, (en gastmuzikanten) resulterend in “Unseen Course”. Handklap, vingerknip, één grondtoon en in duet gezongen: “Dive Right In”. Dat doen ze met deze song zeker. Niet alleen qua tekst maar het wekt zoveel nieuwsgierigheid op naar het vervolg dat je er meteen midden in zit. “Here We Go” zegt genoeg. Het album is nu echt van start gegaan met deze melodieuze iets melancholieke in duet gezongen song. Een ogenschijnlijk eenvoudig thema maar de tekst is genadeloos wat het verleden betreft. De bijna frêle maar krachtige stem van Zech en de zachte zang van Black dragen fors bij aan de sfeer van dit lied. En pats daar zit je midden in de bijna klassieke bluegrass song “Would You” Helder, sonoor en pakkend. De song neemt je ondanks het sterke ritme melodieus mee in het verhaal. Op “Old Solo” strijken de bas en de viool traag naast het Keltisch klinkende, wederom in duet gezongen, verhaal over een ongewisse zeetocht naar een beschutte baai. Interpretabel en melancholisch zo je wilt. Wat er verder gebeurt op dit album is een compilatie van sferen. De één nog kernachtiger dan de ander. Dixiecountry in “Give Me Back My Mojo”. Americanapop in “Tunes With You”. De geweldig sterke banjosong “Sanaty” ruikt naar Sufjan Stevens. Een klassiek tranen trekkend thema op “Dear Old Friend” is heerlijk gewild oubollig om van de slow countrysong “Take The Money & Run” nog maar te zwijgen. Cabareteske “meligheid” ten top.

De eerste keer luisteren heeft de aangenaamheid van het steeds weer verrast worden. De ene song voorspelt niets over de volgende. Bij de tweede keer luisteren hoor je dat er geen enkele aarzeling te bespeuren is. Vol overtuiging geschreven, gespeeld en met heel veel plezier gemaakt. Bij de derde keer luisteren parelen de afzonderlijke songs en intrigeren “Old Solo” en “Sanity” mij enorm. Naked Stereo is in staat de kern van oude muziek te pakken, een generatie verder te dragen en op een eigen weg door te gaan. Kies maar uit welke song je het beste past. Goed zijn ze allemaal.

Scroll To Top