Meteen naar de inhoud

Dries Bongaerts, Soothing Green

In 2014 zingt Dries Bongaerts, toen zanger componist van folk-rockformatie “New Rising Sun”, “The Day My Love For You Will Die”. Hoe krachtig kun je iets te berde brengen. Dries Bongaerts songs als deze hebben een bijzondere zeggingskracht, zijn powervol sloom gespeelt en zijn een kruising tussen onvervalste rock en schurende americana-folk, stampend doorspekt met prachtige van ellende druipende lulligheden. Sonor en warm gezongen alsof de heer Waits op schoot zit bij de heer Olney. Ik ben benieuwd naar zijn nieuwste werkstuk.

Zanger- songschrijver Bongaerts en gitarist David Hermans ontmoeten elkaar in het Antwerpse straatmuzikanten circuit. Als duo richten ze in 2007 “New Rising Sun” op. De groep groeit met de jaren en de albums uit tot een vijfmans formatie, en van een akoestische band tot een allround folk-rockband.

De hierboven aangehaalde song komt van het derde album van New Rising Sun: “We`re All Coming Home”. Een zeer eigen album naar mijn smaak. Iets minder overtuigend klinkt het, overigens uitstekende, vierde en laatste album “Helenium” uit 2018. Wellicht door het gebruik van elektronica en sferische episodes een beetje zoekend. Dries gaat solo en maakt in 2018 zijn debuut met het album “For the Light in Thy Heart”. Een semi-akoestisch album vol uiterst sfeervolle verhalende en weemoedige songs. Elke toon is raak en elk instrument draagt bij tot de bedoelde sfeer. Bongaerts gitaarspel vormt in belangrijke mate de bases van zijn songs. Jazzy, folky, hij zet elk genre naar zij hand. Niet overslaan dit album!

“Soothing Green” dus. Het tweede soloalbum. Onze muzikant laat zich niet kennen maar typeert zichzelf met dit album als een niet bange muzikant. Verhalend? Jazeker. Ingetogen? Een stuk minder. Krachtig? Zonder meer. Bongaerts laat de elektrische gitaar (ten dienste van zijn songs) tot volle wasdom komen wat resulteert in heus luistergenot. Ook op dit album draagt de gitaar de songs in belangrijke mate. Ook op dit album is Bongaerts de zanger-gitarist die zijn songs lardeert met derden. Zijn composities zijn onmiskenbaar maar daar waar zijn vorige album gelijkmatiger weemoedig klonk is op dit album de weemoed scherper en zijn de menselijke perikelen lichtvoetiger omkleed. In een songs als “Certain Blue” is de solerende elektrische gitaar de sfeermaker die op bases van een langzame melodielijn zich steeds iets verder los speelt. “Prove Me Right” start met koorzang. Een schitterende semi zeg-song met een heldere slide guitar en backing vocals. “Don’t You Leave” klinkt bijna vrolijk mysterieus met een eigenzinnige gitaar en dwarsfluit. Op “ About A Rose” komt Bill Gallahan jazzend voorbij. Niet oneerbiedig bedoelt want een mooie rake song. “Time To Go” bevat zowel lichtvoetige elektronica als een fors uitgediepte gitaarsolo en een fraai tegendraads ritme. “Lay Down With You” is welhaast middle of the road ware het niet dat Bongaerts de melodielijn af en toe verlaat en daarmee een sfeer schept die ruimte geeft voor een langzame verruigende gitaarsolo. Het iets Reggae getinte “Foggy As Hell” en “Tomorrow Is Mine”, wat tekstueel een fraaie discrepantie naar voren brengt, zijn muzikaal iets minder creatief. “To Feel The Blue” neigt naar Cohens sferische songs en graaft diep in de ziel. “Neanderthal” legt onze omgang met de aarde bloot. Het slotakkoord van een album vol fraaie ziel knijpende betekenisvolle teksten op bedjes van intrigerende rockmuziek.

Ik ben geneigd te zeggen dat Dries Bongaerts met dit album de wereld van de gerenommeerde muzikanten is binnen gestapt maar zo zit zijn wereld niet in elkaar. Dries Bongaerts is een muzikant die zich eigenzinnig van gebaande paden bedient en, zonder dat iets hem ook maar in de weg zit, bijdraagt aan de ontwikkeling van folkrock muziek. Ik geniet van deze man en hoop hem te gaan zien spelen want ook dat schijnt intrigerend te zijn.

Scroll To Top