Meteen naar de inhoud

The Roseline, Constancy

Al zo’n 15 jaar brengt de Amerikaanse band The Roseline albums uit. Een band? Niet echt, want het draait om Colin Halliburton, singer-songwriter en gitarist die per album met een andere bandsamenstelling opereert. Hij is het die onverdroten doorgaat, ook al is zijn repertoire in zijn en ons land niet erg succesvol. Het is waarschijnlijk om die reden dat hij zijn, in eigen beheer uitgebrachte, zesde album Constancy heeft genoemd. Lof voor zijn doorzettingsvermogen, want wie weet valt succes ééns je kant op. Of dat met de twaalf liedjes op Constancy zal gebeuren waag ik te betwijfelen, ook al zijn ze beter dan die van de nogal vlak klinkende voorganger Blood uit 2017. Daarop stonden tamelijk lichtvoetige popliedjes met lichte sporen van americana. In vergelijking daarmee kinkt Constancy wat krachtiger en voller dankzij het (soms wat doorschietende) sferische gitaargeluid (dat we kennen van The War on Drugs), de iets bezieldere zang van Halliburton en ’n kleurrijkere omlijsting. Maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat na vele luisterrondjes slechts een paar nummers onder de huid weet te kruipen, waaronder ironisch genoeg Seven Hundred Second Changes als allerbeste nummer. (Eigen beheer)

Scroll To Top