Meteen naar de inhoud

Dallas Burrow

Dat country/folk singer-songwriter Dallas Burrow een aardje naar zijn vaartje heeft, weten we misschien van zijn debuutalbum Southern Wind uit 2019. Daarop verhaalt hij onomwonden over onder meer de ruige levensstijl van zijn vader als zwe(r)vende hippie, in kringen rond songwriters als Townes Van Zandt en Guy Clark. Levend vanuit een Cadillac, met als belangrijkste dagtaak het najagen van drank, drugs en vrouwen. Tot het moment waarop hij zichzelf tegenkwam en ten slotte voor zijn zoon koos om die te zien opgroeien. Het kon niet voorkomen dat zoon Dallas ook het destructieve pad van zijn vader opging. Pas na jarenlang rondzwerven in Amerika – en (in mindere mate) Europa wist hij zich eraan te ontworstelen. In Europa, ver weg van zijn thuishaven, door heimwee overmand, kwam hij tot inkeer, ging donker over in licht, werd clean-zijn de basis en omarmde hij zijn loved ones.

In een notendop is dit de story van een toen twintiger, die Burrow verwerkt in veertien songs. Zij dragen titels als Country Girl, over zijn gevonden liefde; My Fathers Son, over onvoorwaardelijke trouw; The Other Side, over inspanningen de goede op te gaan; Born Down Texas, over echt thuis voelen; My Old Friend the Shadow, over het afzweren van de duisternis; Keep on Tryin’ over niet opgeven. En zo heeft elk liedje een puur persoonlijke betekenis. Zijn qua teksten vloeiende schrijfstijl is heel direct en duidelijk, dat nauwelijks toedekkende metaforen bevat, wat hem siert.

Wat muziek betreft is het een paar sprongetjes voorwaarts. Waar het debuut nog wat wisselvallig uitviel, kent de titelloze opvolger een fijne balans. Rustig maar energiek qua sfeer, mooie toegankelijke melodieën, warme inkleuringen door verfijnd gedoseerde begeleiding op allerhande gitaren, Hammond B3, piano, Rhodes, accordeon, drums, staande bas, (ingetogen) steelgitaar, fiddle en trompet, zo nu en dan. Burrow’s wat hese, neuzelende stemgeluid doet denken aan Canadees Gordon Lightfoot: lichte maar intens melancholische toon, die meesleept. De dynamisch klinkende albumproductie was in handen van Bruce Robison, een welbekende in countryland, maar als muzikant kennelijk in ruste. Dallas Burrow’s tweede plaat onderscheidt zich met name in authenticiteit, sensitiviteit en (verfrissende) muzikaliteit. Warm aanbevolen. (Subliminal Hymnal Records)

Scroll To Top