Meteen naar de inhoud

Take Root 2021 Downtown, een bijzondere editie in Rootsstad Groningen

De organisatie van Take Root heeft dit jaar gekozen voor een bijzondere editie van Take Root, Take Root Downtown. Geboren uit noodzaak doordat een jaargang in De Oosterpoort vanwege de Coronacrisis niet mogelijk was. Maar ook ontsprongen uit luxe omdat Groningen bij uitstek de stad is die diverse locaties herbergt waar de Rootsmuziek in al haar variatie volledig tot haar recht komt. De infrastructuur is er en de contacten met de podia, kerken en middenstand lagen er al. Denk daarbij aan het jaarlijks gehouden Eurosonic Noorderslag en de rootsoptredens die De Oosterpoort vaker op passende locaties in de binnenstad houdt. Daarnaast kan het festival rekenen op een trouw publiek, dat na de corona te popelen staat. Kortom een gevalletje van de nood tot een deugd maken is hier 100% van toepassing. Het enthousiasme bij alle betrokkenen was groot om deze Take Root editie gezamenlijk tot een succes te maken. Ook internationale artiesten waaronder Israël Nash en Garrett T. Capps namen de moeite om acte de préséance te geven in Groningen. Aan alles was te merken dat ook de artiesten zin hadden om weer op te treden.

Luka Bloom (Maya Groeneveld)

In de verdere voorbereiding van het festival was het nog spannend of alle artiesten coronavrij konden verschijnen en ook werden de COVID regels op de voet gevolgd. Zoals het maximum aantal bezoekers en of om 12 uur het licht uit moest zijn. Langer dan voorheen bleef hierdoor het tijdsschema en de uiteindelijke programmering van het festival verborgen voor de bezoekers. Uiteindelijk rolde enkele dagen voor aanvang het tijdsschema en programma uit de bus. Het tijdsschema was strak, wat sommige bezoekers kopzorgen gaf hoe ze de ideale route voor elkaar moesten krijgen, zonder te haasten. Immers er zat geen looptijd tussen de optredens, mede vanwege de vroege sluiting om 12 uur. Wel was er een etenspauze ingelast om op krachten te komen; dat weer wel. Wat opviel waren de wachtrijen die ontstonden bij favoriete optredens als Malford Milligan & the Southern Aces en Garrett T. Capps. Hier en daar was wat gemopper hierover te horen. Voor de organisatie is dit niet altijd te voorkomen, omdat het moeilijk raden is hoe de bezoekers gaan lopen. In het programma waren er het ene uur 4 optredens gepland en het andere uur 2 optredens. Of dit voor een soort sluiseffect heeft gezorgd is moeilijk te beoordelen. Het ontbreken van looptijd, zorgde wel dat bezoekers eerder een concert verlieten om op tijd bij een volgende te kijken of ze besloten de volgende te laten schieten.

Malford Milligan (Maya Groeneveld)

Wat is het prachtig om te zien hoe de locaties in Groningen de artiesten en hun optreden versterken. In die zin is deze Take Root editie fantastisch geënsceneerd en waren er memorabele concerten te zien. VERA, Der AA theater, Huize Maas, De Lutherse Kerk, de Stadsschouwburg, het Grand Theatre en de Nieuwe Kerk gaven de acts een boost die ook door de artiesten werden gevoeld. Elke locatie met haar eigen karakteristiek passend bij het repertoire van de artiest.

Zo traden we in de Nieuwe Kerk de huiskamer van Luka Bloom binnen. Het voelt als een privéconcert. Luka nam ons mee in zijn solitair bestaan tijdens de Coronacrisis. Een zanger die zichzelf tegenkwam en we gingen met hem mee in zijn nieuwe zoektocht naar inspiratie. We kregen zowel de ervaren zanger als de begaafde gitarist Luka Bloom te zien. Hij vroeg onnodig om vergiffenis in de kerk indien zijn alternatieve aanpak het publiek niet aanstond.

Vervolgens werden we ondergedompeld in de warme soulsferen van Malford Milligan en zijn Hollandse wapenbroeders, the Southern Aces, in Huize Maas. Met een voortreffelijk optreden bleef het, tot aan het eind, volgepakte Huis aan zijn geweldige strot hangen.

 

Garrett T Camps (Maya Groeneveld)

Een uitgelaten en zijn even vrolijke Los Rippers uit San Antonio, Texas  transporteerde de zaal een uur later naar het diepe Zuiden met zijn aanstekelijke alt-country optreden. De volledige band gehuld in zwarte overalls en met zijn karakteristieke ronde zonnebril trakteerde Garrett het publiek op een feestje. Opvallend rap-achtig nummer was “People are beautiful” waarin we ook even de kritische noot van Garrett zagen op de mens en zijn hebbelijkheden.

In de geweldige akoestiek van de Lutherse Kerk trokken twee troubadours voorbij. De één, Adrian Crowley met zijn donkere stem, waar elke man jaloers op is en waar elke vrouw voor valt. Zijn verstilde nummers pasten naadloos in deze kerk. Vervolgens trad de, in spencer geklede, Ierse zanger David Keenan op. Beide muzikanten gingen de kerkgangers voor met slechts hun gitaar en hun liedjes. David Keenan zong vanuit zijn tenen. Hij was niet te stoppen met zijn bijzondere nummers die bol stonden van verrassende wendingen, die hij bracht met zoveel passie. Na 5 kwartier moest deze bijzondere singer-songwriter stoppen. Waarschijnlijk heeft hij van de zijlijn een seintje gekregen dat zijn tijd er op zat, anders was hij nog even doorgegaan.

Black Lips (Maya Groeneveld)

In de stromende regen trokken bezoekers naar de VERA om the Black Lips te zien. Een bijzonder excentriek gezelschap, die aanstekelijke garagerock op hun laatste album combineert met country en fifties invloeden. Het rammelt, het schudt en het schuurt; zowel de vocalen, als de muziek. Maar wat een strak en een energiek optreden geven ze Groningen. De saxofoon van Zumi Rosow zorgde voor een prachtige onderlaag, dat het tempo in de nummers verder en verder opvoerde. De chaotisch ogende Cole Alexander voegde naast zijn gitaarspel ook bijzondere geluidseffecten toe aan het geheel. Er was geen ontkomen aan mee te gaan en gek genoeg paste alles bij elkaar. Dit moest qua locatie wel in de VERA plaatsvinden.

The Colorist Orchestra & Howe Gelb (Gerrie van Barneveld)

In de Stadsschouwburg was er het indrukwekkende optreden van The Colorist Orchestra & Howe Gelb. Het orkest treedt soms op zonder hem, waarbij de vocalen ingevuld worden door  televisieschermen op staanders, waarbij de kracht van de zang is af te lezen in de steeds dikker of dunner wordende horizontale lijn op het scherm. Nu was Howe Gelb zelf aanwezig en als complete verrassing werd hij vergezeld door zijn dochter Talula. Zij nam de partijen van Pieta Brown op zich en legde, mogelijk erfelijk bepaald, dezelfde vervreemdende sfeer in haar zang als vaderlief. In de Stadsschouwburg trok het orkest de bezoekers moeiteloos mee in hun bijzondere wereld van muzikale klanken en bezwerende teksten komend van hun geweldige album “Not on the Map”. Voor mensen die dit optreden gemist hebben is er aanstaande zaterdag nog een laatste kans om hen voltallig te bewonderen, net over de grens, in De Rosa in Antwerpen.

Geen één optreden viel door het ijs, zo hoorden we ook van andere bezoekers. Soms zou je willen dat een festival twee keer achterelkaar gehouden wordt, zodat je ook een andere route had kunnen volgen. Want wat was de line-up in de breedte de moeite waard. Want naast  de genoemde optredens, traden ook Courtney Marie Andrews, Israël Nash, Jesse Malin, Don Dilego, Native Harrow, Diana Jones, Heather Valley, Natalie Bergman, The Dawn Brothers, Holly Macve en Judy Blank op. Een mooie staalkaart van de huidige Rootsmuziek. Complimenten aan de organisatie.

Tim Knol en The Blue Grass Boogiemen (Gerrie van Barneveld)

Tenslotte eindigden we bij Tim Knol en The Blue Grass Boogiemen. Wat een passend slot van deze editie Een professioneel ingespeelde band, die al 31 jaar samenspeelt en de laatste paar jaar samenspant met Tim Knol om de Bluegrass muziek onder een breder publiek te laten horen. Wat een lol hebben de mannen met elkaar en met het publiek. In recordtempo werden er minstens 30 bluegrass klassiekers doorheen gejaagd. Enkele adempauzes waren er, waarin Tim Knol o.a. het gevoelige “A Song For You” van Gram Parsons zong. Vervolgens introduceerde Tim Knol bij de volgende onderbreking Aart Schroevers, de man achter de contrabas, als mooiste countrystem die Nederland rijk was. En daar was geen woord van gelogen. Met de juiste snik raakte het Take Root publiek in vervoering. Maar ook de andere leden beschikten, naast een voortreffelijke beheersing van de instrumenten, over prachtige stemmen. Als zijnde vijf Assepoesters die voordat de klok 12 slaat het feest van hogerhand moesten verlaten, wisten ze precies op tijd de laatste tonen van het Take Root festival uit te spelen. Daarna gingen de bezoekers per auto, trein, fiets of koets tevreden huiswaarts.

De organisatie heeft laten weten dat de volgende Take Root weer als vanouds gepland staat in De Oosterpoort. En toch smaakte deze editie naar meer. Met wat meer looptijd en daarmee wat minder gehaast is dit voor herhaling vatbaar. Een concept waarmee Groningen volledig tot haar recht komt als Rootsstad van Nederland.

Foto’s gemaakt door Maya Groeneveld en Gerrie van Barneveld

Scroll To Top