Meteen naar de inhoud

John Murry, The Stars Are God’s Bullet Holes

In een artikel over John Murry las ik dat zijn muziek een afspiegeling is van ‘de verschroeide aarde van zijn persoonlijke leven’. Een dramatische, maar rake typering. Het debuutalbum The Graceless Age uit 2013 ging over zijn worsteling met drugs en bijna-doodervaring door een overdosis heroïne. Opvolger A Short History of Decay uit 2017 betrof een echtscheidingsplaat. En op het recente The Stars Are God’s Bullet Holes diept hij traumatische herinneringen op aan zijn kindertijd en jeugd. Tot op het bot legt hij in tien songs plus een verborgen track het wankele fundament van zijn bestaan bloot. Di Kreutser Sonate vormt daarin het sleutelnummer door de felle tekst die een regelrechte aanklacht is tegen zijn adoptieouders (die volgens hem niet adopteerden, maar kochten). Geboren en opgegroeid in Tupelo, Mississippi zoekt hij vervolgens zijn heil in Australië en San Francisco. Sinds zes jaar woont hij in Kilkenny, Ierland, wat zijn innerlijke onrust niet heeft doen afnemen, kennelijk. Want de combinatie van grimmige songteksten en de rafelige, soms chaotische muzikale vormgeving heeft de uitwerking van een catharsis.

Bij elkaar genomen bevat het album een complexe mix van overweldigende, donkere blues- en rockinvloeden en van niet minder donkere maar rustiger uitvoeringen door ingrediënten uit country/folk- en pop. Extra aandacht verdient de prachtige cover Ordinary World van Duran Duran, die symbool staat voor Murry’s behoefte aan een normaal leven.

Net als zijn voorgangers levert The Stars Are God’s Bullet Holes niet meteen makkelijk te verteren songs, maar ontpopt zich na verloop van tijd tot een intrigerende doomplaat vol levensechte songs. (Submarine Cat Records)

Scroll To Top