Meteen naar de inhoud

Jason Isbell and the 400 Unit, Georgia Blue

Bij wijze van experiment, omdat het kan en ook weleens leuk is om iets op een andere manier te doen, dit keer een duo-recensie van Leo Groeneveld (muziekliefhebber in het algemeen en Jason Isbell kenner in het bijzonder) en Jarl van Meeteren (muziekavonturier en kende Jason Isbell tot voor kort niet echt). Leo Groeneveld gaat wat meer op detail in op Jason Isbell en dit album; Jarl van Meeteren doet verslag van zijn ontdekking en recenseert op wat hij hoort, de artiest is nieuw voor hem. We zijn uiteraard benieuwd naar jullie reacties, dus schroom niet en laat maar horen.

Regelmatig kies ik uit het recensie-aanbod een band of singer-songwriter van wie ik weinig weet en vaak leidt dat tot, voor mij, verrassende vondsten. Op de lijst die Jan Janssen van Real Roots Café Magazine mij toestuurde stond Jason Isbell. Ik kende alleen de naam, maar de muziek die hij maakt of in welke stijl was mij onbekend. Het avontuurlijke van zo’n recensie van een onbekende is dat ik mij moet verdiepen in de muziek en de geschiedenis van de artiest en mijn mening moet geven die los staat van mijn smaak. Dat is een uitdaging en dat maakt het schrijven leuk. Zo ook dus met Jason Isbell’s Georgia Blue en ik viel warempel met mijn neus in de boter. Toen Joe Biden tijdens de verkiezingen voorop lag in de staat Georgia twitterde Jason Isbell dat als Joe Biden de meeste stemmen in Georgia zou binnenhalen hij een album zou maken met alt-rock covers van zijn meest favoriete Georgia gerelateerde songs en de opbrengst aan een goed doel zou schenken, namelijk Black Voters Matter, Georgia Stand-Up en Fair Fight. Nadat Joe Biden de meeste stemmen had ontvangen in Georgia, kreeg Jason al snel aanbiedingen van collega-musici om mee te werken aan het beloofde album. Brandi Carlile wilde Kid Fears coveren van The Indigo Girls, John Paul White (The Civil Wars) meldde zich aan, de bekende bluegrass speler Bela Fleck evenals singer-songwriter Brittney Spencer wilden ook graag meedoen. Het resultaat is een verzameling covers geworden van Georgian alt-rock bands als R.E.M. (uit Athens, Georgia), Precious Bryant, Black Crowes, Allman Brothers Band, maar ook de soul coryfeeën Gladys Knight & The Pips en James Brown. Dertien nummers in diverse muziek stijlen, maar samen met genoemde gasten en zijn band 400 Unit is het een album geworden waarop iedereen het uiterste geeft. De covers blijven redelijk dicht bij het origineel terwijl de invloed van Jason Isbell en zijn musici er iets extra’s aan geven waardoor elk nummer iets eigens krijgt; die combinatie vind ik verbluffend goed geslaagd. Zoals bijvoorbeeld in Midnight Train to Georgia met Brittney Spencer. Een werkelijk wervelend nummer is het twaalf minuten durende In Memory of Elizabeth Reed van The Allman Brothers Band met een virtuoze gitaarpartij en vervolgens prachtig Hammond-orgel spel van Peter Levin.
Ik ga niet elk nummer beschrijven, beter is het om zelf te gaan luisteren en je te laten verrassen. (Jarl van Meeteren)

Of het een echt Jason Isbell album is geworden weet ik dus niet en kan ik beter overlaten aan collega-recensent Leo Groeneveld. Lees dus vooral ook zijn bijdrage. Voor mijzelf staat dit album in mijn persoonlijke top-tien en de download waarvan ik de recensie maakte zal beslist omgeruild worden naar vinyl (26 november). Georgia Blue: een ode aan de muziek uit Georgia, een ode aan de staat zelf en een ode aan het gezond verstand dat uiteindelijk zegevierde waardoor Jason Isbell dit indrukwekkende album ging maken.

Jason Isbell leerde ik kennen door zijn soloalbums Something More Than Free en Southeastern. Onvervalste alt country met mooie teksten en heerlijk melodieuze nummers, waarin hij over de menselijke aard verhaalt en zichzelf ook niet spaart. Later volgden de twee albums met the 400 Unit, The Nashville Sound en Reunions, waar het bandgeluid steviger is, maar de andere kenmerken van hem ijzersterk overeind blijven. Op deze albums horen we ook de begenadigde gitarist Jason Isbell aan het werk, wat hij al eerder bij de geweldige band Drive by Truckers liet zien. Meer en meer werpt hij zich ook op als producer en componist voor andere artiesten. Persoonlijk hoogtepunt is het album van Josh Ritter, Fever Breaks, waar hij de sound van Josh Ritter nadrukkelijk beïnvloedt. Een steviger geluid, meer gitaar en de onmisbare viool van Amanda Shires. Amanda Shires, de vrouw van Jason Isbell, is nooit ver weg in het werk van Jason Isbell. De lijst met artiesten waar Jason Isbell als gastmuzikant of als componist/ producer mee samenwerkte is indrukwekkend. Alleen al in de laatste vier jaar werkte hij samen met Brittney Spencer, The Highwomen, Morgan Wallen, Sheryll Crow, Strand of Oaks, Allison Russell, Jerry Joseph, Molly Tuttle, The War and Treaty, Warren Hayes, Lilly Mae, Todd Snider, Gretchen Peter en natuurlijk zijn grote voorbeeld John Prine. Hij beweegt zich in een breed spectrum van de Americana muziek. Ook componeerde hij het prachtige ingetogen nummer “Maybe It’s Time” in de film “a Star is Born”. Ook het duet “The Problem” over de ongewenste zwangerschap van Jason Isbell en Amanda Shires is een bijzonder pareltje.

Des te meer ik nieuwsgierig was naar zijn tribute album “Georgia Blues”. Ik deel de mening van de recensie van Jarl. Ook ik ben onder de indruk van de wijze waarop de nummers op dit album zijn ingekleurd, zowel muzikaal als vocaal. Waarbij aan elk nummer steeds iets eigens en fris wordt toegevoegd. Er spreekt veel respect uit voor de originele vertolkers en de nummers. Zij worden als het ware geëerd. Uitschieters zijn voor mij Cross Bone Style, waar het avontuurlijke van Amanda Shires zang en vioolspel volledig tot haar recht komt. Het vervreemdende doet me denken aan het einde van het geweldige nummer van Josh Ritters The Torch Comittee. Het door hem zelf gezongen I’ve Been Loving You Too Long geeft me kippenvel. De uithalen zijn groots en doen me denken aan een ware souldiva. Anders dan het uniek klein gezongen origineel van Otis Redding maar ook even passend. Het prachtige nummer I’m Through wordt door Jason Isbell, net als het origineel door Vic Chestnutt, zo doorleefd en geloofwaardig gezongen. Je hoeft in dit tribute album niet ver te zoeken naar het kenmerkende van Jason Isbell. Het melodieuze en verfrissende geluid valt direct op. Zijn vakmanschap en de hoofdrol voor de gitaar en de viool komen in elk nummer terug. Daarnaast krijgt iedere gastmuzikant en vocalist de ruimte om te excelleren. Ik raad aan ook de koptelefoon te gebruiken om alles volledig tot je te laten komen en de details te ontdekken. En vergeet niet, als je nog wat tijd over hebt, de originele artiesten en uitvoeringen ook te beluisteren.(Southeastern Records)  (Leo Groeneveld)

 

Scroll To Top