Meteen naar de inhoud

Tom Rodwell, Wood & Waste

In 2012 schreven critici bij debuut Live Humble over minimalistische blues! Tom Rodwell maakte ook toen al veel meer dan afgemeten en in andere gevallen geïmproviseerde muziek. De Engelsman gaat met wat losse ideeën de studio in, stopt daar nogal wat licks in zijn melodieën en kiest altijd voor de muzikaal logische weg. Debuut Live Humble zette die toon. Pragmatisch, direct en roots waren verder veel gebruikte woorden in recensies. Rodwell vond zijn liedjes in het zuiden van Amerika, rook daar de moerassen en de delta terwijl hij speelde en nam zijn nummers zo direct mogelijk op. Een studio heeft voor de Engelsman een minimum aantal knoppen. Rec voor opnemen en stop als het liedje is gespeeld.

Negen nummers op het zojuist verschenen Wood & Waste. Opener ‘Don’t Be A Fugitive All Your Life’ is een langzame blues. De ritmesectie Chris O’Connor (trommels) en Jeff Henderson (bassist) neemt de tijd om de studio te verwarmen. Rodwell valt in met een wat schurende stem. Wees geen vluchteling in het leven, ga eens rustig zitten, overdenk wat zaken en probeer, al is het maar af en toe, geen vluchteling te zijn. Zo eenvoudig is een liedje bij e singer-songwriter. Een blues sleept en een tekst laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Bij ‘Keep On Knockin’’ is het recept eender. Rodwell speelt afgemeten gitaar, venijnig bijna maar ook nu met een warm geluid.

‘Plenty Time’ volgt hetzelfde procedé als de voorgangers. Een swingend intro, de muziek gloeit per direct, de band heeft de instrumenten ingeplugd en het liedje wordt in een keer opgenomen. En dan is er na ruim drie minuten de stopknop.

Wood & Waste is een album met eenvoudige liedjes die eindeloos verslaven. ‘Small Town’ is een liedje over een kleine stad. Iedereen kent iedereen, Rodwell wandelt de studio uit en begroet op weg voor wat boodschappen voorbijgangers. ´Touch Me Like A Teddybear´ is opnieuw een bewegelijke blues, zo´n track met een drie of vier regels tekst en na de blues in de coupletten vooral een hinkende solo na het terugkerende refrein. De luisteraar zal zich even verliezen in het bespelen van de luchtgitaar.

Came along a little girl, she was welcome in our world. Welcome. In afsluiter ´Dead End Road´ verwelkomt Tom Rodwell zijn dochtertje. Het is een liefdesliedje zonder overbodige franje en een prachtig laatste nummer. Tom Rodwell heeft een langspeler gemaakt, die langzaam schoonheid prijs geeft. Bij elke draaibeurt haakt er een ander, een volgend nummer vast in het brein van de luisteraar. Goed gespeelde blues is niet minimalistisch maar is verslavend. Wood & Waste is daarvoor overtuigend bewijs. (Independent)

Scroll To Top