Meteen naar de inhoud

In memoriam Martin Overheul

Hoewel zijn roots in Schiedam lag, woonde Martin Overheul al meer dan 45 jaar in België. Martin luisterde vroeger naar de muziek van zijn ouders Dusty Springfield, Ray Charles, Jaques Brel, Edith Piaf en Frank Sinatra. Op latere leeftijd schoven de Beatles, Rolling Stones, Who, Kinks, Small Faces aan. Nieuwsgierig als hij was verdiepte hij zich in grootmeesters en meesteressen als Howlin’ Wolf, B.B. King, Muddy Waters, Elmore James, Bukka White, Etta James, Bessie Smith, Koko Taylor. Martin “De lijst is schier oneindig.” Zijn muzikale horizon bleek oneindig, vocale en instrumentale jazz, klassieke muziek, folk, punk, hardrock, pop, wereldmuziek, new wave “als ik het goed vind, zal de rest mij een zorg zijn”, aldus Martin. Hij speelde in bandjes en werkte voor het legendarische Radio Stad in Antwerpen. Toen muziek maken oversloeg naar het luisteren en schrijven over muziek schoof hij aan bij onafhankelijk muziek websites als Alt-Country Forum en Johnny’s Garden.

Martin heb ik leren kennen toen hij zich in 2016 melde om zich aan te sluiten bij het Real Roots Cafe DreamTeam. Wat is mij daarvan bijgebleven? Veel… heel veel! Martin was een leermeester, een maat en later plotseling een bondgenoot. Maar met deze herinnering wil ik beginnen “Jan, ik ben een zeventienjarige jongen in het lichaam van een man die dit jaar zestig geworden is” Of deze dan “Naast mijn muziek heb ik nog meer afwijkingen literatuur, film, tv-series, kunst, basketbal en voetbal, ik ben een volbloed Sparta-supporter.” Wat we samen deelde “Jij luistert vaak naar Rob de Nijs ik naar Elvis Costello”, dit alles uiteraard met een knipoog.

In september 2016 liet Martin’s gezondheid het voorzichtig afweten. Toen twijfels en onzekerheden met hem aan de haal gingen zag hij zich genoodzaakt te stoppen. In februari 2017 schreef Martin zijn laatste loepzuivere analyse over Paal Flaata’s, Bless Us All (Songs of Mickey Newbury) voor het Real Roots Cafe. Het contact verwaterede echter nooit. We deden aan “backstage typing”, belden en mailden op speciale momenten. Martin had naar mijn gevoel een buitengewoon hoog empathisch vermogen. Ondanks zijn eigen zorgen en restricties kon hij je Ins Blaue hinein vragen hoe je, je voelt of nog directer “kan ik je ergens mee helpen?”. Dan ineens deelde hij het prachtige liedje This Too Shall Pass van Justin Rutledge met mij. Plotseling waren wij lotgenoten en zoals een goede leermeester en ervaringsdeskundige betaamt ging dit gepaard met de nodige goedbedoelde adviezen. Precies een jaar geleden belde hij mij “volgende week is de dag tegen kanker. Ik ga daar iets over zeggen op Facebook” Na een kort maar aandoenlijk gesprek deelde Martin daarna zijn leed en vreugde met iedereen en met… uiteraard een boodschap. “vecht niet tégen kanker, maar vóór het leven.”

Dit laatste knoop ik zeker tussen mijn oren. Martin je zal enorm gemist worden door iedereen die iets met je had. Zal je steun missen en wil afsluiten met de woorden waaraan deze “kroegbaas”, ja die kwam van jouw, veel aan heeft.

“Jij bent een optimist, dus probeer dat vast te houden. Dat zal mogelijk op een dag genoeg worden, maar zonder hoop en positiviteit wordt het een lijdensweg. Blij dat je je goed voelt. No place like home, zéker als je kunt rekenen op liefde en zorg thuis. Geniet van de dagen, van elkaar, van de zon en van de muziek. Take care, brother!”

Martin Overheul 26 april 1956  –  26 oktober 2021

Scroll To Top