Doc Feldman, A Healthy Dose Of Anxiety + Sundowning At The Station

Albums waar wat mee is. Hoe aantrekkelijk is dat. “A Healthy Dose Of Anxiety” van Doc Feldman & Alt + Cntry + Delete is zo’n album. “Sundowning At The Station” van Doc Feldman & the LD50 was ook zo’n album. Ze kwamen onlangs voorbij en ik heb ze laten blijven en vastgelegd onder de rubriek “anders alles goed”.

Doc Feldman, Lexington, Kentucky. Multi-instrumentalist in verschillende (alt-country) bands.” Na het “bandleven” breekt er een solo periode aan en in 2013 neemt Feldman zijn eerste album op. “Sundowning At The Station”. Hoor een man zingen over de donkere en niet al te vrolijke kanten van het leven. Traditionele Amerikaanse folk? In de ziel is dat ook zo, maar Feldman benut het traditionele fundament van deze muziek om er een grillig bouwwerk van schitterende imperfectie op te laten ontstaan. Songs die opgenomen lijken te zijn in een ondergrondse badkamer. Slepende Americana songs met band. Kale songs met een enkel snaarinstrument als begeleiding. Songs met een onheilspellende vervormde omlijsting. Feldmans slepende zang trekt de teksten nog eens extra de diepte in.

Pas in 2021 maakt Feldman zijn tweede album “A Healthy Dose Of Anxiety”. Aan de zo sterke imperfectie van het eerste album is geschaafd en de band is flink uitgebreid. Ik ben geneigd om te zeggen dat dat jammer is maar al luisterend is het geen slechte zaak. Het zou iets gekunstelds hebben als je na zoveel jaren geen ontwikkeling zou hebben doorgemaakt. Iets anders is of het een album is dat verrast. Dan begin ik met de vierde song van het album “Screwed”. Een prachtige spannende soulvolle en gepassioneerde song. Ongrijpbaar als genre en daarmee een sterk op zichzelf staande song. “Heavy Edges” is zo nodig nog pathetischer. Zwaar aangezet met elektrische gitaar, toetsen en powerful slepend gezongen. Er volgt een rustpunt met “Sint Antonio Missions”, een gospel met alleen piano als begeleiding. Onheilspellend zijn de klanken die de tekst op “Go Easy” omgeven. Met een hypnotiserende “didgeridoo” sfeer duikt de song diep onder water. Spannend en theatraal. Wende Snijders zou het prachtig uit kunnen voeren. Ineens terug op aarde met “Straight Talk / Fully Wired”. Wel een aarde waar flink gemopperd wordt. Met “Bad News” is de spanning terug. Het is het soort songs waar Feldman op dit album het sterkst uit de verf komt. Een kleintje als “Blessed Be The Unlucky” klinkt daarna wat kaal en zou, zeker ook tekstueel, op een volledig akoestisch album beter uit de verf komen al snap ik de bedoeling, “concluderende afsluiter”, wel. Even terug naar het begin. Als ik nu naar de openingssong “Receiving” luister dan lijkt het erop dat Feldman na een, in muzikaal opzicht, te vanzelfsprekend klinkend begin gaandeweg gepassioneerder raakt.

Een enkele keer herken ik het geladen gevoel dat ik destijds bij een muzikant als Lee Clayton had. Een pakkende kracht op het snijvlak van eenvoud en het theatrale. Boosheid, aanklacht en het zoeken naar vertrouwen in de mensheid met een gezonde doses angst. Gitaar bij het kampvuur en groots uitpakken. Een intrigerende muzikant waar wat mee is en die dat af en toe laat horen.

Ps.“Screwed” gaat op mijn lijstje mooiste songs 2021.