Naragonia, The Guesthouse Sessions

Geen idee wat ik kan verwachten. Naragonia: twee soms vier muzikanten. De Accordeon als basis en verrast worden bij het beluisteren van dit bijzondere album en in dezelfde flow bij veel meer muziek van dit duo uit België.

Pascale Rubens, op haar 9e begonnen met klassiek viool. Op haar 18e naast de viool in de ban geraakt van de diatonische accordeon. Toon van Mierlo, ook op zijn negende begonnen maar met hobo. Niet zijn ultieme liefde maar een opmaat voor zijn huidige liefdes: uilleann pipes en andere doedelzakken, saxen, whistle, klarinet, diatonische accordeon, bombarde en meer.

Naragonia bestaat sinds 2003 en is “ontstaan” op een “Balfolkfestival” in Portugal. Beiden zijn min of meer vanzelf in de Balfolkscene (de naam zegt het al: dansbare folkmuziek met volksdans als basis) terecht gekomen. Door de groeiende populariteit van de Balfolk ontstond er in toenemende mate behoefte aan live folkmuziek. Het heeft ze naar eigen zeggen goed gedaan. In de wisselwerking met dans en dansers hebben ze hun muziek verder kunnen ontwikkelen. Afgezien van verschillende samenwerkingsverbanden en theatervoorstellingen heeft Naragonia acht albums gemaakt waarvan drie als kwartet met violist Luc Pilartz en Maarten Decombel op mandola en gitaar.

De muziek van Naragonia typeren is even eenvoudig als complex. De eenvoud zit hem in het gebruikte folk instrumentarium. Het complexe en daarmee het razend knappe, zit hem in de veelheid aan folk invloeden, de eigen interpretaties en composities. Je hoort Bretagne, Ierland, Schotland maar ook zuidelijker en oostelijker gelegen landen voorbijkomen. Vrolijke melodieën, spannende strofes en melancholie vervat in sterke en intens gespeelde muziekstukken maar ook intieme songs zoals op het album “Silentski” uit 2020.

“The Guesthouse Sessions” zijn hier nog eens een verrijking op. Bekend virusverhaal met, hoe wrang, zeven prachtige streamconcerten tot gevolg. Naragonia nodigde voor elke sessie gastmuzikanten uit en selecteerde veertien opnames voor “The Guesthouse Sessions”. Eigen composities waarvan een aantal splinternieuw en een aantal opnieuw bewerkt.

Van een, voor Naragonia typerend, accordeon stuk als “Gooik” naar het heel verhalende met tempo wisselingen gespeelde “De Poort Van De 4 Vuren” met, naast de accordeon, piano. In stukken als “Alio” en “Amaris” zijn het Aziatische toonzettingen die, op niet overheersende wijze, de sfeer beïnvloeden. “Tout Les Temps”, franser kan het bijna niet. Accordeon, piano en zang van Pascale. Een heerlijk melancholisch lied dat bijna naadloos overgaat in “Salue Les Grues” en daarmee richting Bretagne opschuift. Ik krijg ineens behoefte Alen Stivell er weer eens bij te pakken. “We Map The Stars” is een prachtig spanningsvol duet met piano en een ietsje gitaar.

“The Swallow” ingetogen gezongen door Pascales dochter Charlotte en uitermate fijnzinnig gedragen door een net zo ingetogen trompet. In “Jackie” laat Naragonia horen hoe het verder zal gaan met hun muziek. Springlevende accordeons die sferen weten te pakken, de wereld aan kunnen en nog lang van zich zullen laten horen. De Balfolk, zo blijkt, is slechts een katalysator geweest. Ook ik ben nog lang niet klaar met Naragonia.