Rodney Crowell, Triage

Wie de muzikale carrière van Rodney Crowell volgt zal, bij het beluisteren van Triage niet voor verrassingen komen te staan. Dat gezegd hebbende, kijken fans toch altijd reikhalzend uit als deze inmiddels eenenzeventigjarige rot in het vak met iets niets komt. Die vasthoudendheid gaat vaak ten kosten van nieuwe ontwikkelingen in de Americana scene. Maar goed, vraag is zitten fans daarop te wachten?

Deze meester liedjessmid schrijft meestal songs die terug te blikken op zijn leven. The Houston Kid (2001), Fate’s Right Hand (2003) en The Outsider (2005) zijn daar een paar goede voorbeelden van. Op Triage is dat niet anders. Met deze titel is het dan ook niet vreemd dat Crowell zijn songs spiegelt met zijn persoonlijke observaties in het afgelopen jaar.

Soms pittige stuff hoor “The sinners we’ve made holy, the saints we’ve burned at stake”. Interessant om te horen hoe Crowell de relatie legt tussen de pandemie en het klimaat in Transient Global Amnesia Blues. Even later in Something Has To Change “Its greed is not money, through which evil works”. Nee, Crowell is nooit een songwriter geweest die over drank, vrouwen, trucks en wat dan nog meer schrijft.

Crowell’s muzikale composities blijven herkenbaar en daarmee is hij trouw aan de verwachtingen van zijn fans. Punt is wel dat er minstens evenveel gelijkwaardige platen uitgekomen zijn van muzikanten met veel een mindere reputatie. Wie Crowell’s oeuvre en vakwerk kent weet dat hij aan de fundamenten van de Americana scene heeft gestaan. “Teksten buiten de gebaande paden” of hoe zat het ook alweer?