Shaye Zadravec, Now And Then

Aan reviews over dit debuut album van Shaye Zadravec geen gebrek. Het is dan ook al een jaar geleden dat het album verscheen maar wat Europa betreft alleen in een paar Scandinavische landen. Lovende reviews en nu het album ook in Nederland is uitgebracht alleszins de moeite waard om het album te beluisteren en vooral goed te laten indalen.

Shaye Zadravec is een nog jonge, en laat ik direct met een deur in huis vallen, uitermate getalenteerde zangeres uit Canada. Ondanks haar 25 jaar vertolkt ze country- en rootssongs in de lijn van grote zangeressen als Ronstadt en Harris en lijkt het er welhaast op dat ze een traditie wil voortzetten. Evenals deze zangeressen zoekt ze naar songs die, ik citeer uit een interview, bij haar stem en manier van zingen passen. Op dit moment liever dan zelf schrijven zoals het overgrote deel van de huidige muzikanten doet.

In 2018 brengt Zadravec de Ep “Norway” uit. Het land dat haar als eerste omarmd heeft. Het openingsnummer is veelzeggend: “Dear Elvis”, een bedachtzaam gezongen ode aan de meester. Een 60e jaren sfeer klinkt bescheiden door in de door haar gekozen songs. Dat gebeurt ook op “Now And Then” Tien covers gezongen met een stem die kan wedijveren met die van Ronstadt en Harris. Warm tot in het hoog, bloed zuiver en daarmee een extra dimensie gevend aan de gekozen songs. Een stem ook die herkenbaar is en net zo goed 50 jaar geleden had kunnen klinken. Uitermate gedegen begeleid door muzikanten spelend op merendeels “gangbare” semi akoestische country instrumenten met uitstapjes op een jazz instrumentarium en een op de voorgrond tredende piano. Deze ingrediënten maken dat “Now And Then “een zeer overtuigend album is.

Moet ik er meer over zeggen? Ja, want de verscheidenheid aan songs is best groot. Van hedendaags tot destijds, van levenslied tot dieper gelaagde songs. Zadraveg geeft ze allemaal een passend arrangement mee en tilt ze (extra) boven het maaiveld uit.

Van “Windfall” van Jay Rarrar (Son Volt) via het dromerige en gedragen “Biloxi” van Jesse Winchester naar het melancholische met violen gelardeerde “Skyway” van Paul Westerberg. Enerzijds beluister je iets gladgestreken uitvoeringen maar anderzijds bedeelt Zadravec “haar covers” hiermee een gaafheid toe die zeer aangenaam herkenbaar is. En dan “The Wispering Wind”, een regelrechte tranentrekker met snik van Mandy Barnett (Pat McLaughlin en L Russell Brown). Suikerzoet, maar Zadravec toont hier dat het er haar met name om te doen is haar zangkunsten volledig te botvieren. “Night Drive” van Lynn Miles is Amerikaanse romantiek pur sang in een volledig klassieke country uitvoering. In “The Slider” van (Bim) Roy Forbes overkomt je de sfeer van een concertregistratie uit een oude zwart-wit documentaire. Zadravec overklast de wonderlijke stem van de Canadese levensliedzanger Roy Forbes en maakt er een “jofele” song van. “Did You Fall In Love With Me” van Joan Besen (Prairie Oyster) loopt lekker te “hoempen” op het aloude thema. “Summer`s Gone” van Ian Tyson. Hoe mooi en gedragen kan afgekloven Amerikaanse melancholie zijn als Shaye Zadravec met piano en viool de zon laat ondergaan. Met “Silver Bell” doet ze nog een Tyson duit in het zakje. Hij (diep in de tachtig) zingt met een heerlijke in stukjes uiteengevallen stem een eindje mee “East Longview Serenade” is een korte gedragen compositie van Goran Grini. Mooie indrukwekkende ruimtelijke afsluiter die je doet beseffen dat je net een heel mooi album hebt gehoord van een fenomenale zangeres in de lijn van de groten uit Noord-Amerika.