Annie Gallup, Oh Everything

Hoeveel moois heeft ze ons al doen toekomen! Twaalf solo albums en acht albums met echtgenoot-gitarist Peter Gallway onder de bandnaam “Hat Check Girl”. Annie Gallup groeit op in Ann Arbor, Michigan. Van kinds af aan heeft ze dans maar vooral muziek omarmt. De country blues blijkt onweerstaanbaar met mensen als Dave Van Ronk en Doc Watson als prominenten. Gitaar spelen leert ze zichzelf en eigen songs schrijven is van meet af aan vanzelfsprekend voor haar.

Na een aantal jaren optreden verschijnt haar eerste album “Cause and Effect” in 1994. Haar muziek is niet onder één noemer te vangen, eigenlijk helemaal niet te vangen. Gallup schrijft poëtische, knipogende, scherpe, liefdevolle verhaalteksten omgeven door een eigenwijs gearrangeerd instrumentarium. Folkachtig met jazztintjes, ten dienste van en samensmeltend met haar teksten. Soms met band en blazers, soms alleen een contrabas, of slechts enkele akkoorden elektrische gitaar zoals op “Bookish”, haar voorlaatste solo album dat zo subtiel uitblinkt in zuivere eenvoud dat alleen dat feit al emotioneert bij het beluisteren. Ze wijkt met haar composities en arrangementen steeds vaker en verder af van, als daar al sprake van was, de country blues. Haar stem wijkt niet en is licht sonoor doorleeft aanwezig in zowel haar gezongen als in haar declamatorisch gezongen songs.

En dan is daar, zoals voor ieder van ons, de periode van gedwongen rust. Annie Gallup zit vast in haar huis in Rockland in de staat Maine. Een kleine kustplaats aan de Noordoostkust met zowel de US als Canada als achterland. Zelf zegt Gallup over deze periode: “Ondergedompeld in de wereld en tegelijk geïsoleerd van de wereld. Verwarrend en leidend tot slapeloosheid maar die slapeloosheid plus isolatie is gelijk aan tijd hebben om na te denken en dat is een luxe”.

Ze denkt als de kraaien op de hoes van “Oh Everything”. Intelligente dieren die tegenspoed in hun voordeel om kunnen draaien, die ons mild toelachen om onze menselijke tekortkomingen en niet terugdeinzen voor een slimme streek. Gallup ziet ze vanuit haar woonkamerraam, schrijft haar songs, neemt ze samen met Peter Gallway op en stuurt ze naar de legendarische toetsenist-synthesizerspeler Harvey Jones die zich laat inspireren en het geheel voorziet van ondertonen, illustraties en sfeerbepalende klanken. Toevoeging waarvan ik me op papier afvraag of haar muziek dat nodig heeft. Luisteren dus en na haar songs veelvuldig beluisterd te hebben twee bevindingen: Nee, haar muziek heeft het niet nodig maar de toevoegingen hebben wel geresulteerd in een sfeervol album met typerende Gallup songs. Helaas ook met een enkele song waar met name de synthesizer wat teveel de uitgekauwde standaardtoontjes kiest. Daarmee niet de sfeer dienend maar de sfeer bepalend. “Rockabye” is zo`n song. Aanvankelijk een pruimbare rap. Spannend maar op den duur “doodgepiept”. Op een song als “Sleeplessness” draagt de nauwelijks opvallende toets van Jones juist bij aan de sfeer. In een song als “Magic Saved Me” is Jones nadrukkelijker bij de sfeer betrokken en krijgt het lied een ruimtelijke omgeving waarin het goed gedijd. “Forgot Me Not” is een geheel geïntegreerd tekstueel-muzikaal verhaal waarin alle toontjes en franjes een functie hebben. Het geheel is, heel uitgekiend, zowel sfeervol als plezierig. “Who Hurt You” is één van de meest pure compositie. Ik beluister sfeer zonder al te veel franje.

“Oh Everything” is een album met dertien slow songs die vrijwel allemaal een flinke mate van indringendheid bevatten, niet in de laatste plaats door die fantastische stem van Gallup die haar teksten als een ware poëet over het voetlicht brengt. Soms bijna fluisterend, soms gesproken, soms, ogenschijnlijk iets gebroken, gezongen. Elke song is een verhaal apart maar mooi op elkaar aansluitend. En toch mis ik, in muzikaal opzicht, hier en daar de “gecompliceerde eenvoud” van haar laatste paar albums.