Gary Louris, Jump for Joy

Zelden ben ik zo geraakt door de laatste twee nummers van een album. Ik herinner me alleen “Automatic for the people” met “Nightswimming” en “Find the River” als vergelijkbare ervaring. Normaal zet je de cd op aan het begin, maar nu adviseer ik je direct naar “Jump for Joy” te gaan. Wat een intrigerend nummer is dit, dat je raakt en verwart.  Allesbehalve vreugde eigenlijk. Eerder een relativering van het leven tot op het bot, wat door het monotone refrein nog eens wordt onderstreept. De tokkelende muziek en het repeterende melodietje van dit nummer zorgt exact voor de juiste vervreemde sfeer. Het nummer eindigt in een dubbele “You make me wanna jump (zonder for joy)”. Aan ons om hier de betekenis aan te geven.

Het laatste nummer “Dead Man’s Burden“ is een 8 minuten durende epos, waarin we als mensheid aan het einde van onze houdbaarheid zijn gekomen. “Yes, we will all be gone, Just like the buffalo, we killed the buffalo”. Ondanks dat we het aan ons zelf hebben te danken, hoor ik veel compassie. Het nummer gaat van de ene mooie melodie over in de andere, wat het boven zichzelf doet uitstijgen. Het heeft een Alan Parsons Project achtige allure en laat ons uiteindelijk stil achter.

Gary Louris levert met Jump for Joy een mooi persoonlijk en gevarieerd album af. Het album geeft een inkijkje in hoe Gary Louris in het leven staat. De gedachtes en gevoelens die hij heeft over zichzelf en de wereld om zich heen. Hij verhaalt over de liefdes in zijn leven en geeft woorden aan zijn twijfel en vragen die hij heeft, waarbij deze niet altijd beantwoord worden (“One Way Conversation”) . Alle nummers hebben een eigen verhaal en laten voldoende ruimte voor de interpretaties van de luisteraar. De teksten zijn beeldend en treffend, met prachtige uitdrukkingen. Hier is een groot songwriter aan het werk.

Dit soloalbum is onmiskenbaar verbonden met de sound van the Jayhawks, waar Gary Louris sinds jaar en dag zijn stempel op drukt. Een deel van de nummers had moeiteloos op één van de bandalbums kunnen staan. Zo lijkt de beginnende gitaar van “Living in Between” als twee druppels water op het begin van “This Forgotten Town” dat op XOXO, het laatste album van the Jayhawks stond. Gary Louris houdt het in Jump for Joy ietsje rustiger en voegt elektronische geluiden toe die het speels maken. Jump for Joy zit vol prachtige melodieën en blijft, waar het in het liedje ook over gaat, altijd iets lichts en positief houden. De muziek omlijst steeds feilloos het verhaal en de emotie van de song.

Ik kan niets anders concluderen dan dat Gary Louris een topprestatie en een topalbum heeft afgeleverd, dat bij veel muziekliefhebbers in de smaak zal vallen. Met de laatste twee nummers als absolute hoogtepunten. Toch alle reden voor een vreugdesprongetje, Gary. (Sham)