Mick Fleetwood & Friends Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac

Op 25 februari 2020 vond in het London Palladium een door Mick Fleetwood geïnitieerd gebeuren plaats onder de naam Mick Fleetwood & Friends Celebrate the Music of Peter Green and the Early Years of Fleetwood Mac. Nu heeft ondergetekende de Peter Green Fleetwood Mac periode bewust meegemaakt en onder de muzikanten zaten vele favorieten. Goede muzikante en goede nummers, dus eigenlijk kon er niets misgaan en het publiek werd kort voor de Corona crisis op een mooi concert getrakteerd. Ook voor Peter Green zelf was er een VIP plaats gereserveerd. Helaas moest hij verstek laten gaan door zijn fragile gezondheid. Hij kwam exact vijf maanden na het concert te overlijden.

De basisband bestond naast drummer Mick Fleetwood uit zanger/gitarist Rick Vito, gitarist Andy Fairweather Low, bassist Dave Bronze en toetsenist Ricky Peterson. Verder verschenen op het podium Billy Gibbons, David Gilmour, Jonny Lang, John Mayall, Christine McVie, Zak Starkey, Steven Tyler, Bill Wyman, Noel Gallagher, Pete Townsend, Neil Finn, Jeremy Spencer en Kirk Hammett. De kwaliteit van deze mannen (en dame) is boven elke twijfel verheven en de heren lieten horen wat een fantastische band de oorspronkelijke Fleetwood Mac was.

De muzikanten brachten de nummers op hun eigen manier en probeerden zeker Peter Green niet te imiteren. Alleen de nummers met het enge andere originele Fleetwood Mac lid Jeremy Spencer, die los kon gaan in zijn specialiteit als Elmore James vertolker, kwamen in de buurt van de gouden tijden van weleer. De latere Fleetwood Mac werd vertegenwoordigd door Christine McVie, Rick Vito en Neil Finn. Steven Tyler beschikt nog steeds over een prima strot, maar zijn harmonicaspel bracht een bevlogen uitspraak van Charlie Sheene in gedachten: “People love your singing, but tolerate your hamonica playing”. Geen briljante bluesharp dus, maar dat mocht de pret niet drukken. Dave Gilmour’s versie van Albatross viel iets tegen door het overmatige pedal-steel gitaar spel, maar hij maakte dat volledig goed met een perfecte uitvoering van Oh Well Part 2. Ook een positieve verrassing was de bijdrage van voormalig Oasis gitarist Noel Gallagher. Misschien een beetje vreemde eend in de bijt, maar hij misstond zeker niet op dit podium. Rick Vito en Jonny Lang zorgden op Black Magic Woman nog voor een heerlijk gitaarduel. Kirk Hammett, eigenaar van Peter Green’s oude Gibson Les Paul was mij bekend als gitarist van veel noten bij Metallica, maar verraste mij hier aangenaam.

Al met al een mooi eerbetoon aan de man, die nog steeds een icoon is uit de (Britse) blues- geschiedenis en dit eerbetoon aan zijn adres nog wel heeft meegekregen. Enerzijds pure nostalgie, anderzijds toch door de muzikanten in een eigen jasje gestoken. Drie en twintig nummers staan er op deze (dubbel) CD en stuk voor stuk de moeite waard.