Bob Bradshaw, The Ghost Light

Een meer dan voortreffelijke singer-songwriter, de geboren Ier (Cork) Bob Bradshaw, die  inmiddels zo’n 19 jaar in Boston, Massachusetts, USA resideert. Bob studeerde af in 2009 aan het beroemde Berklee College of Music (in Boston). Als inspiratiebronnen noemt hij de Americana-giganten Guy Clark, Townes van Zandt, John Hiatt, Steve Earle en John Prine. Ik mocht zijn voorgaande drie CD’s recenseren voor ons café, achtereenvolgens ‘Whatever You Wanted’ (2015), ‘American Echoes’ (2017) en ‘Queen Of The West’ (2019). Nu is er dan nummer 9, ‘The Ghost Light’. Bob introduceert zichzelf bij deze gelegenheid als volgt: ‘I’ve never been the kind of writer who picks up a pen to process his personal life or purge his emotions. I write to create, to imagine, and every track on this album is its own little world’. Een echte storyteller, dus, deze Bradshaw. Neem ‘Niagara Barrell Ride Blues’, waarin als een echte waaghals in een houten vat de waterval trotseert. En weer laat hij in zijn muziek vele invalshoeken van de Americana de revue passeren.  Belangrijk in de begeleiding is – alweer – gitarist (elektrisch) Andrew Stern, daarnaast horen we meer gitaren, bas, toetsen en drums/percussie. Incidenteel horen we fiddle (Chad Manning, met name in ‘Blue’). In de tango volgens Bradshaw, ‘Sideways’,  horen we de Argentijnse bandoneonspeler Francisco Martinez Herrera, ‘Come Back Baby’ is een walsje, ‘21st Century Blues’ een soepele rocker. ‘She’s Gone For Good’ heeft door een bijzonder arrangement een Beatles-feel. De meeste songs schreef Bradshaw met anderen.

Echt weer een aanrader, deze nieuwe van Bradshaw. Zeer veelzijdig, Americana in the true sense. Op naar nummer 10! (Fluke Records).