Steve Tallis, Where Many Rivers Meet

De naald op de plaat laat zich eerst enkele seconden horen. Ze waarschuwt je voor wat komen gaat.

Twee zware gitaren nemen het vervolgens over en domineren van begin tot het einde dit album. Met korte a capella songs als ingelaste pauzes. Samen vormen ze met de stem van Steve Tallis een krachtig album for the happy few. Een rauwe plaat zonder compromis, direct en rechtop het doel af. Gemaakt op de kale aarde en knarsend als grind. De plaat bracht me van de wijs. Ik weet nog steeds niet of ik het bewonder of niet.

Steve Tallis is een Australische selfmade muzikant, wars van wat hoort gaat hij zijn eigen weg. Hij maakt al meer dan 60 jaar muziek en heeft in de loop der jaren de nodige erkenning in Australië en erbuiten gekregen voor zijn bijzondere carrière. Op zijn vorige albums combineert Steve Tallis een mix van blues/ folk/ rock met diverse tribale invloeden en geluiden van verschillende windstreken, die zijn muziek zo kenmerken. Deze albums zijn de moeite waard en te vinden in volledige vorm op YouTube.

Op het album “Where Many Rivers Meet” laat Steve Tallis dit alles echter achterwege en vervangt hij zijn instrumentarium voor slechts twee gitaren; de Gibson SG en de 12 snarige Guild. Zij spelen prominent de hoofdrol. De gitaren vormen een machinerie die continu doorgaat en waar elke song in wordt ondergedompeld. Steve had de wens om dit album mono op te nemen en wilde een zo rauw mogelijk geluid produceren. Dat is ‘m ruimschoots gelukt.

Steve Tallis stem bekrachtigt dit rauwe geluid, door de meeste songs zonder opsmuk, rommelig en met weinig nuance naar je toe te slingeren. De stem van Steve kent een grote overtuigingskracht. Hier is een authentieke man aan het woord, door schade en schande wijs geworden. In zijn liedjes windt hij er geen doekjes om en wordt man en paard genoemd. Als het om seks en liefde gaat, verwoordt hij dit op rake wijze (Yum Yum Man). Als het om de autoriteiten gaat dan laat hij merken, dat hij weinig met hen opheeft (Let the Silence suck out the Truth). Een sterk nummer, waar in de United Snakes of America en de United States of Amnesia leuke vondsten zijn. Het realisme dat het leven ook zijn keerzijde heeft en niets gratis is in het leven horen we door het hele album heen klinken.

Het album bestaat uit 25 (!) nummers, waarvan Steve Tallis er 16 zelf heeft geschreven. Negen songs van anderen heeft hij bewerkt en daardoor naar zich toegetrokken. Een bijzonder detail is het boekje dat bij de cd zit. Steve Tallis voert hier tientallen special guests op voor het album. Onder het kopje Internationaal noemt hij o.a. Bob Dylan, Van Morrison, Mick Jagger en nog 40 andere bekende namen. Dit naast nog een lijst van Australische gasten. Hoe deze vork in de steel zit, wordt mij niet duidelijk.

Wekenlang heb ik de plaat meerdere malen in de hoek gesmeten en toch weer opgezet. Het rauwe geluid met de allesoverheersende gitaren hebben me slechts een paar keer kunnen bekoren. In de juiste stemming werd het een mantra en kreeg het iets prettig verdovends. De meeste keren hield ik het echter na enkele nummers voor gezien en moest ik opgeven.

Nogmaals dit is een sterk album for the happy few en niet bedoeld voor tere zieltjes. Dus wie durft?