The Brother Brothers, Calla Lilly

Een van de leukste verrassingen van het muzikale jaar 2018 was de entree van het duo met de intrigerende naam The Brother Brothers. Ik schreef vol lof: ‘Supergevoelig en adembenemend sympathiek, deze mooie folk-CD van een muzikale tweeling. Staat straks in mijn top-10 van 2018’. Het betreft een eeneiige tweeling, David en Adam Moss, die opgroeide in Peoria, Illinois, waar ze als kleuters samen meezongen met de LPs van hun vader van The Kingston Trio, The Everly Brothers en The Beach Boys. Er is geen betere leerschool om close harmony te leren en dat hebben ze heel goed geleerd. De tweede CD van de tweeling is uit en de verwachtingen van het debuut worden waar gemaakt. Ook ‘Calla Lilly’ is een overheerlijke, subtiele en muzikale show van de heren. Soms horen we de Everly Brothers, dan weer Simon & Garfunkel, maar de heren geven er een eigentijdse draai aan. In de begeleiding ruimte voor gitaar, bas, drums, veel fiddle (Adam zelf, David doet cello en gitaar) en af en toe bluegrass.  In het midden van de CD staat een verrassend kort instrumentaaltje (‘A Poquito Doina’, ‘Een beetje doina’, wat is doina?) dat klinkt als zigeunermuziek. Daarna komt ‘Waiting For a Star to Fall’, een heerlijke song die klinkt als de Everly Brothers in de jaren 60 om vervolgens in ‘Circles’ weer Simon & Garfunkel in de herinnering te brengen. In ‘Seeing Double’, een uptemponummer vraagt een broer zich af of hij een beetje in de war is, hij ziet zijn liefje met een andere man, of toch niet? Volgens de dokter is er niets mis met zijn zicht, wat is er toch? ‘It’s either I lost her or I’m losing my mind’. Ik vind het prachtig!

Alles even subtiel, super-folk van een muzikale tweeling uit Brooklyn. Ga ervoor als je van mooie recht-door-zee-folk houdt. Voor mij is Calla Lilly een kandidaat voor een hoge positie in mijn top-10 van 2021. (Compass Records)