Sara Watkins, Under The Pepper Tree

Er zijn nog al wat uitdagingen om met dit album bij je (nog jonge) kinderen, kleinkinderen, nichtjes, neefjes aan te komen. De eerste uitdaging is de verschijningsvorm: LP, CD of toch gestreamd. De tweede uitdaging is het repertoire: liedjes uit de oude doos. De derde uitdaging is het akoestische jazz/country instrumentarium en de kleine “lieve” zang waarmee de liedjes worden gezongen.

Voor je verder leest een tip: kijk op YouTube naar de song “Destination” tijdens het Tiny Desk Concert van Nickel Creek. Eén van de bands waar Sara Watkins deel van uit maakt. Bluegrass vuur zonder gejaagd te zijn. Sara Watkins aan het werk te zien geeft haar meteen een enorme voorsprong op het luisteren naar al het fraais wat ze ik haar muzikale bestaan heeft gemaakt.

In 1989 treedt de 12-jarige Amerikaanse violiste/zangeres/singer-songwriter Sara Watkins voor het eerst op met de Bluegrass/Folkband “Nickel Creek” Een band ontsproten uit familieverbanden en ontmoetingen via muziekleraren mandoline en viool. Het geluid van deze band is weliswaar geworteld in de Bluegrass met bijbehorend instrumentarium maar heeft gaande weg een eigenheid ontwikkeld waarin ook plaats is voor krachtige americana invloeden en melodieuze ballads zonder van het instrumentarium af te wijken. Zes albums maakt “Nickel Creek”. Het is maar één van de projecten waar Sara zich mee bezig houdt. Met broer Sean maakt ze twee albums onder de bandnaam “Watkins Family Hour” met iets meer op de fundamenten van de Bluegrass gebaseerde kleine duetten. Met Sarah Jones, en Aoife O’Donovan maakt ze in 2018, onder de naam “I’m With Her” een prachtig album “See You Around” vol country/folk/americana samenzang. De drie kennen elkaar al vanaf hun jonge jaren en treden sinds 2014 samen op. Het is ten strengste verboden dit album te missen.

Sara heeft een stem waarmee ze uitermate krachtig heel klein kan zingen. Op haar vier eigen albums ontwikkelt ze zich vanaf het vrij traditionele intieme titelloze album uit 2009 tot een muzikant die meerdere kanten uitgaat. Een iets uitgebreider instrumentarium en eigenwijze composities met invloeden uit het gehele folk spectrum. Haar vierde album “Young In All The Wrong Ways” uit 2016 is in die zin het meest uitgebreide album. Van klein levenslied, meeslepende songs tot brassband achtige arrangementen. De folkwortels blijven echter volledig overeind.

Toen was daar “Under The Pepper Tree”. Ik ga het niet weer benoemen maar er is op dit moment een bepaald tijdsgewricht dat de wereld doet vertragen en stilstaan bij, in dit geval, herinneringen uit de jeugd. Sara Watkins durft het aan, geholpen door haar peuter dochter, om de muziekstukken uit haar jeugd te vertolken. Ze doen herinneren aan voorbije momenten, ze geven een gevoel van geborgenheid, geven rust op hectische momenten maar dragen ook bij aan het gevoel dat er zoiets als tijdloosheid bestaat. Sara heeft het album opgebouwd als een tijdspad door haar jeugd. Elk muziekstuk staat voor een betekenisvolle herinnering en fase in haar leven. Ze zijn voor veel mensen herkenbaar en dus interpretabel. Die muziek wil ze met haar dochter delen en aan haar doorgeven. Later zal ze ook zelf haar herinneringen hebben.

Geen pure Bluegrass maar intiem gezongen en gespeelde songs van musicalliedje tot slaapliedje. Sara zingt ze met haar zeer heldere bloedzuivere stem. Ongecompliceerd en bedoeld om mooi te zijn. Ik ben onder de indruk. Het zal voor meer van ons Europeanen gelden dat niet iedere song in ons collectieve geheugen staat maar songs als “La La Lu”, “Beautiful Dreamer”  en het ‘levensgevaarlijke’ “You’ll Never Walk Alone” kennen we allemaal evenals “Edelweiss” dat als een twinkelende vlinder wordt gezongen en waarbij dochter van drie invalt en meezingt. Vijftien, soms prachtig in elkaar overvloeiende, songs. Een fijn project voor piepjong en oud genoeg voor nostalgische gevoelens. Cadeau doen? Dat blijkt een zeer persoonlijke afweging en oh ja, vergeet haar andere werk niet!