Phil Hooley, Songs From The Back Room

Songs from the Backroom is het debuutalbum van Phil Hooley. Phil loopt al jaren mee in de muziekscene en is de zanger en medeoprichter van de alt countryband The Woolgatherers. Via een toevallige Facebook oproep van producer Justin Johnson, waarin hij vroeg of er iemand in de omgeving nog americana- of countrysongs aan het schrijven was, kwam Phil met hem in contact. De twee vonden elkaar in hun ideeën met als uiteindelijk resultaat Songs from the Backroom.

Toepasselijker heeft Phil Hooley zijn album niet kunnen noemen. Countrymuziek die op de achtergrond kalmpjes aanspoelt, nergens tegen de haren instrijkt en in toon een zekere lichtheid heeft. Risico bij een album als deze is dat hij geruisloos aan je voorbijtrekt en is afgelopen, voordat je het in de gaten hebt. En dat terwijl juist de verhalen in de liedjes de moeite waard zijn om gehoord te worden. Ook de kenmerkende stem van Phil Hooley heeft dezelfde ambivalentie. Een stem die je herkent uit duizenden, die vertrouwd en alledaags klinkt, hier en daar wat onvast wat het mooier maakt. Maar ook een bescheiden stem die snel op de achtergrond kan raken. In deze recensie daarom een rondgang langs enkele nummers om deze een podium te geven.

Met Learning to be still begint het album. De hoofdpersoon is continu onderweg en beschrijft deze kleurrijk. Het reizen maakt hem nederig. De vergankelijkheid wordt doorzien en hij leert er stil van te zijn. Hij is op weg naar zijn love & something sweet. De gitaar, met een directe associatie aan Mark Knopfler, begeleidt het nummer prachtig.

In het luchtige Same old Song verhaalt Phil over Evangeline. die allergisch is om te trouwen. Dus de cowboy, zanger, gokker en alle andere lui die haar ten huwelijk vragen hebben het nakijken. Ze wil vooral vrij zijn en haar horizon tegemoet gaan.

Met Midasville komen we aan bij één van de twee mooiste nummers van het album. Op treffende wijze  wordt het leven in Midasville beschreven. Midasville is een bestaand Amerikaans stadje in Utah, waar het niet fijn toeven is. Of het nu het weer is, de mensen of de mentaliteit. De trucks rijden er door heen zonder te stoppen. Alles zit tegen en de ander heeft ‘t gedaan. “Wake me up when its over. I am here against my will”. Muzikaal wordt het nummer voortreffelijk omlijst en treft het de naargeestige sfeer van het stadje. Dit nummer zingt Phil Hooley samen met Robert Vincent, wat een welkome afwisseling is.

River of Dreams is het andere juweeltje, wat mij betreft. Toen we vroegen aan Phil waarover het liedje gaat, geeft hij aan dat het verhaalt over een mooie, vreedzame plek, waar hij vroeger heeft gewoond. Die plek had hij wel nodig in een tijd dat hij op locaties optrad, die behoorlijk intimiderend waren.  Het laatste couplet gaat over een soort post apocalyptische scene, die Phil fantaseerde als deze situaties uit de hand zouden lopen. Het refrein “But the river of dreams runs by our door and the moon sits on the hill”  zie ik als tafereel met het gevoel van thuis zijn voor me. De viool en de piano geven dit nummer extra cachet.

De andere nummers zijn ook zeker de moeite waard om op vergelijkbare manier beluisterd te worden. Voor mij is Trust your Heart een dissonant. Dit liedje is mij te glad. Zeker met het geklap op het einde doet het clichématig aan, wat zeker niet de bedoeling zal zijn.

Met It’s time we said goodbye sluit Phil zijn album passend en waardig af. Vol van liefde neemt hij afscheid van zijn geliefde. Dit liedje benadert Guy Clarks “My favorite picture of you” qua intensiteit en jarenlang samen zijn.

Kortom, Phil Hooley heeft een mooi solo debuut afgeleverd met persoonlijke liedjes, lekker in het gehoor, die zich niet opdringen en het verdienen om gehoord te worden. Neem er even de tijd voor.