Zach Person

Wordt tegenwoordig de nieuwe Jimi Hendrix of Johnny Winter ontdekt via American Idol en is dat het ideale lancerings-platform voor broodnodig nieuw talent voor de platenindustrie? Ja, heden ten dage gaat dat zo, maar nieuw is het geenszins. Vroeger waren het de talentenjachten die als een soort kruiwagen werkten. Net zo commercieel, maar in een andere tijd. Zach Person maakte grote indruk op de juryleden van de vijftiende editie van American Idol, nadat hij enkele jaren onder hoede was genomen door de House of Blues Music Forward; een organisatie die zich inzet voor jeugd in achterstandswijken en hen door kennismaking met muziek, lessen, workshops en optredens zelfvertrouwen geeft en klaarstoomt voor een muzikale carrière. In de enorme poel van talentvolle jonge musici zijn dit soort organisaties en talenten-podia bijna een must om maar een beetje aandacht te krijgen. Gelukkig heeft ook het talent van Zach Persons hem geholpen evenals de vele complimenten van gevestigde musici.

Na de release vorig jaar van zijn debuut EP en single is begin april jl. zijn debuut full-album uitgekomen. Eerlijker is het om te vermelden dat dit album een uitbreiding is van de EP en nu twaalf nummers telt. De productie is qua geluid intensief en ‘in your face’. De vaak aanwezige fuzz gitaar, waar Zach Person verzot op is, plus de indrukwekkende prestaties van drummer Jake horen we terug in bijna elk nummer. Niet dat dit saai is, de nummers zijn divers genoeg, maar het lijkt een trademark. Minder vind ik het dat gitaarsolo’s en nuances daardoor ondergesneeuwd raken, want dat hij kan spelen is een feit. Als recensent vergelijk ik niet graag, want niemand heeft daar voordeel van, maar invloeden van diverse pop-grootheden zijn te horen. Duidelijk is dat deze jonge, zeer talentvolle gitarist en zanger op zoek is naar zijn eigen sound en dat doe je nu eenmaal via je idolen met hulp van een goed en betrouwbaar platenlabel. In zijn geval Black Denim Records. Ik ben daarom zeer benieuwd waar Zach Person over enige tijd muzikaal staat. De ‘nieuwe Hendrix, Kravitz of Winter’ is niet de artiest die daarop lijkt, maar juist degene die volkomen zichzelf is. En dat hoor ik nu soms tussen de regels door.

Terug naar het album: de songs zijn kwalitatief van een goed niveau, de stijl is een mix van rock, blues, folk, Americana, hiphop en neo-soul waarin zijn flexibele en aantrekkelijke stem steeds goed past. Sommige nummers beklijven niet direct, dus een paar keer luisteren kan geen kwaad, wat absoluut geen straf is. Langzamerhand hoor je de details en gaat het album steeds meer boeien. Tijdens het beluisteren van het briljante laatste nummer ‘R.D.M.S.-Demo Version’ werd mij heel veel duidelijk: dit is Zach Person dus zoals hij echt klinkt! Zonder sausjes die doen denken aan anderen, maar puur, zonder trucs, met alleen zijn goede stem en zeer aantrekkelijke gitaarspel, prachtig! Zowel dit nummer als Zach Person zelf als zijn debuut album vormen een belofte voor de toekomst. (Black Denim Records)