David Massey, Island Creek

Misschien een laatbloeier, deze David Massey uit Washington DC die tot 2017 partner was bij een groot advocatenkantoor? Nee, lang voordat hij afscheid nam van zijn confrères speelde hij al gitaar en op zijn vijfendertigste schreef hij zijn eerste song over de mentale problemen van zijn zus, Susie Came Home. Jaren later schreef hij The Drunken Letter en liet het horen aan zijn vrienden. Zij waren enthousiast en moedigden hem aan om door te gaan. Na zijn debuutalbum Blissful State of Blue in 2004 volgden So Many Roads in 2009, Until The Day Is Done in 2015, Late Winter in 2018 en luister en bespreek ik nu zijn nieuwste EP Island Creek. Zijn vaste begeleiders zijn Jay Bird (gitaren en backing vocals) en Jim Robeson (bas, backing vocals en productie). Maar op deze EP is de band uitgebreid met meerdere zeer talentvolle musici waarbij Casey O’Neal opvalt door zijn prachtige spel op de pedal steel gitaar.

De EP met zes nummers opent met de titelsong Island Creek, een rustig en contemplatief nummer waarbij hij zichzelf begeleidt op gitaar terwijl mooie accenten en soli worden verzorgd door Kristen Jones op cello en Bill Starks op piano. Demond Wind is veel meer uptempo met een glansrol voor Casey O’Neal op pedal steel gitaar. Een prachtig nummer maar met een wrange tekst over de bosbranden in Californië. Long Long Timeneemt het tempo van het vorige nummer over, nog iets pittiger zelfs. Ook hier horen we Casey O’Neal met fraaie soli en Eric Selby op drums. Vervolgens zorgt Don’t Know Where I’d Be voor wat bedrieglijke rust want allengs wordt het ritme en de begeleiding opzwepender; een liefdeslied en tegelijkertijd een aanklacht tegen corruptie en de falende overheid (lees Trump):

Seems like we’re closing on the end of all times
Mother Earth is on her knees
But you just pull me close and say
“Darling, hold me please”
Our leaders spew lies and hatred and fear
And sow corruption like a seed
But you say “We’ve got each other babe and
that’s all we need”

Zan McLeod zorgt in dit nummer voor een weemoedige toon met zijn mandoline. Curtain Drawn, voor mij misschien wel de mooiste song op deze EP. Prachtig gezongen met prachtige ondersteuning van mandoline, pedal steel en cello. Het laatste nummer is Fight Finished, vrolijk, lekker vlot ritme met Bruce Swaim op saxofoon.
Al met al een EP met zes bijzonder mooie en verzorgde songs, prachtige begeleiding, uitstekend geproduceerd en teksten die ruim aandacht geven aan de misstanden onder Trump, maar ook zeer gevoelig kunnen zijn. Met name de stem van David Massey is prettig en heeft een groot bereik. Als ik je nieuwsgierig gemaakt heb naar dit kleinood beluister het dan vooral samen met de teksten die op zijn website staan, de songs worden daardoor zoveel completer. Zijn nieuwste single Watch Your Back In Hell heeft opnieuw een indrukwekkende tekst. Zoals we eerder al merkten is dit typerend voor de sociaal bewogen David Massey:

I hear migrant children crying
And I see Covid victims dying
Riots fueled by all your lying
You better watch your back in Hell
The mad king cries “It’s all a fraud
I won, you fools, I was sent by God
The high court must give me the nod”
You better watch your back in Hell