Bjørn Berge, Heavy Gauge

Het imago van Bjørn Berge is al jaren onveranderd. Zwart wit, gewapend (!) met een gitaar, blues ofwel muziek die vanuit een riekende garage klinkt, een stem van asfaltgruis en gebroken glas, teksten die de luisteraar in het gezicht treffen, meestentijds begeleid door een betrouwbare ritmesectie. Berge bracht in 2019 na een hiatus van zes jaren zijn twaalfde soloschijf Who Else? uit. Het beviel de Noor aan het muzikale front en na veel optredens in thuisland Noorwegen, werkte Berge door aan een volgende langspeler. Heavy Gauge bevat negen nieuwe nummers. Zesmaal is de bard met baard solo te horen, driemaal heeft hij de hulp van Kjetil Ulland op bas en Kim Christer Hylland achter de trommels gevraagd. Heavy Gauge is een parel in de lijst releases van Bjørn Berge.

Berge is van 23 september 1968. Hij is geboren in Svelo, een plaats aan de westkust van Noorwegen. Als tiener begint hij gitaar te spelen. In 2000 verschijnt zijn eerste langspeler Bag Of Nails. Sinds 2014 is hij ook lid van de folkrockgroep Vamp. Bij soloconcerten mixt de singer-songwriter rock ‘n’ roll, soul, folk, jazz en blues. Daarbij speelt hij graag covers. Meng de muziek van favorieten als Red Hot Chili Peppers, Morphine, Joni Mitchell en Motorhead en de unieke sound van Berge is te horen.

Negen nummers op Heavy Gauge. ‘The Wrangler Man’ opent. Binnen enkele seconden is er tempo in het spel, betoveren de 12 snaren van zijn gitaar het geluid, legt de ritmesectie een puik fundament en is er die bronstige, gruizige stem. Volgt ‘A Matter Of Time’. Het is een wat luchtig popliedje, een tekst over een liefde die komt en met een knipoog wordt de luisteraar geïnformeerd. Een relaxte solo scheidt de coupletten. ‘Bound To Ramble’ is daarna een bluestrack over een voorbije liefde, heeft woorden gevuld met tranen en muziek bomvol sentiment.

In ‘Rip Off’ is er een grote plek voor de ritmesectie. Ulland en Hylland verschaffen Berge een podium om bijna losjes te soleren. Het nummer wordt virtuoos gespeeld en maakt nieuwsgierig naar begeleidende beelden van de muzikanten. ‘Stray Dog’ volgt en klinkt als een nummer waar Mark Lanegan en Leadbelly aan hebben geschreven. Oude invloeden en hedendaagse kompanen komen bij elkaar in een heerlijk liedje.

Het afsluitende ‘Bottle Floats’ klinkt al een samenvatting van alle tracks. De zware stem, een eenvoudige maar sprekende tekst, een nummer dat een langspeler afsluit maar ook vraagt om herhaling vanaf de eerste song. Bij artiesten als Bjørn Berge is er altijd de zin van de duivel die de muzikant op de hielen zou zitten. Op Heavy Gauge is er geen sprake van Lucifer. Berge musiceert feilloos, zonder angst en met heel veel plezier drieëndertig minuten en achtenveertig seconden vol. Hatter av. (Blue Mood Records)