Linde Nijland, Ten Years

Het is 1995. Het programma “Kunstmest” gaat over twee jonge vrouwen op treinreis van Groningen naar Amsterdam waar ze hun debuut album gaan presenteren. De één studeert beeldende kunst de ander godsdienst wetenschappen. De één is alt. De ander is sopraan. In een kloosterkerkje laten ze beheerst en loepzuiver hun stemmen zodanig samensmelten dat ik mijn oren tot het uiterste spits. Een onweerstaanbare Keltische sfeer maakt zich van mij meester. Het duo “Ygdrassil” is geopenbaard aan de wereld. Vergeten doe ik deze korte documentaire nooit meer.

Annemarie Coenders en Linde Nijland, samen maken ze een vijftal albums en een DVD van hun afscheidsconcert in 2006. Beiden gaan hun eigen weg. Annemarie maakt een tweetal albums en Linde timmert verder aan haar, al in 1999 ingezette, solo loopbaan. Wonende in het “Hoge Noorden” ontkom je niet aan Linde Nijland. Midden in de winter in een diep donker Gronings landschap duikt een eeuwen oud kerkje op waar Linde haar “Winterliederen” (2007) ten gehore brengt samen met leden van de Groninger folkgroep “Törf”, Henk Scholte en “allround” partner Bert Ridderbos. De microfoon bevalt niet en wordt aan de kant geschoven. Linde stapt naar voren en zingt met medewerking van de natuurlijke akoestiek haar liederen. Nederlandse, Groningse, Engelstalige en eigen geschreven winterfolksongs. Buiten is het koud, binnen ook maar vanbinnen totaal verwarmd, het resultaat van een wonderschoon concert.

Samen met Bert Ridderbos (gitaren, banjo, accordeon, bouzouki, en de middeleeuwse cittern) maakt Linde 6 albums alvorens “Ten Years” uit te brengen. Bepaald geen pretentieloze albums. “Linde Nijland Sings Sandy Denny” (2003) wordt omarmd door leden van Fairport Convention waar ze ook mee optreed. Het album met DVD “A Musical Journey” (2011) is een reisverslag van een muzikale, maanden lange, reis door zuidoost Azië en oost Europa waar ze met tal van lokale muzikanten muziek maakt. De aanleiding is een uitnodiging om de kroning van de vijfde koning van Buthan muzikaal op te komen luisteren. Op “The Jukebox” (2017) staan covers uit 60e en 70e jaren. Op dit album blijkt dat de hoge kristal zuivere, beheerste en gevoelige stem van Nijland vrijwel elk muziekstuk, samen met de instrumentatie van Ridderbos, een pure gaafheid meegeeft die zijn gelijke niet kent. Traditionals en eigen composities, Linde Nijland zingt ze in piepkleine noten op “I Am Here” (2014)

“Ten Years” is anders niet anders. Ik bedoel dat er sprake is van een heerlijke herkenning. Het album bevat vooral eigen nieuw werk en is anders in de kleine nuances. Er is een flinke hang naar de Keltische sferen en thema’s. Ballades die eeuwen oud klinken maar op een uitermate tijdloze manier van nu zijn. Geen enkele trend, geen nootje hang naar iets anders dan uit geboortegrond opwellende muziek. Maar ook een schitterende, als op de wind langzaam weggedreven, song als de titelsong “Ten Years” en een veel Engelser getinte song als “Gabriels Place”. “As I Lay Here In My Silence” is gemaakt, maar dat is absoluut een eigen interpretatie, met de blik uit het raam op het lege, en daardoor ruimte voor overpeinzingen biedende, Groningse landschap. “The Island” heeft een klein bijna verstopt jazz lijntje in een kalme weemoedige melodie. “Landslide” is een zo echt verhalende song dat het na blijft zingen in je hoofd als het weer stil geworden is. De accordeon draagt daar onontkoombaar aan bij. “Was It You” neigt iets meer naar de overkant van de grote plas. Dat gaat ook op voor “This Old World” wat prachtig lopend een grote vraag stelt.

Twaalf akoestische songs parelen mijn hoofd binnen. Twaalf gedachtes eveneens. Eén daarvan is dat ik het ongelofelijk mooi vind dat er mensen zijn die pure, van elke vorm van spektakel gespeende, schoonheid maken. Een andere gedachte is dat er gelukkig mensen zijn die daar van houden maar dat veel meer mensen daarmee kennis zouden moeten maken. Doe dat! Tot slot een waarschuwing die niet des Nijlands is. Een dag zonder Nijland is een dag zonder muziek.