Kaurna Cronin, Aloft In Blue

De Australiër Kaurna Cronin verzorgt voor $300,- een digitaal optreden. De verstokte fans mogen zelf de setlist samenstellen. In vorige jaren speelde de singer-songwriter meer dan honderd concerten op diverse podia. De pandemie houdt hem al langer dan een jaar weg van voorstellingen in zalen in Australië, Amerika en Europa. Om toch contact te hebben met fans en de portemonnee nog enigszins te spekken, treedt Cronin op via de sociale media. Voor nog eens $100,- meer personaliseert hij een van zijn liedjes voor de koper.

Kaurna Cronin debuteert in 2012 met de langspeler Feathers. Hij maakt langzame popmuziek met intelligente teksten. Zijn woorden worden begeleid door een ritmesectie, gitaren, piano en  synthesizers. Cronin speelt zelf gitaar, toetsen en mondharmonica maar kruipt net zo gemakkelijk achter een drumstel. De muziek  van de Australiër is net niet akoestisch, maar kent ook geen erupties of explosies van geluid. De songs zijn stijlvol, lijken zelfs wat op elkaar. De teksten trekken de nummers naar boven en vragen aandacht van de luisteraar. De trouwe fan kan de nieuwe liedjes moeiteloos achter de eerder verschenen nummers plakken.

Aloft In Blue verschilt – dus – niet heel veel van voorganger Glitter Or Dust (2019). Opener ‘Glass Road’ heeft een gemakkelijk lopende tekst, woorden die bij een vierde of vijfde draaibeurt pas binnenkomen. De melodie is ontspannen, Cronin maakt ook op dit album poprock zonder merkbare versnellingen. Voor Aloft In Blue heeft Cronin wat vrienden naar de studio uitgenodigd. En ook hier zit in de beperking de kwaliteit. Tom Kneebone is een gitarist die niet wil excelleren maar dienend speelt, Kiah Gossner is als bassist een betrouwbaar onderdeel van een ritmesectie, Matt Morison vult daar waar nodig wat gaten met toetsen en Lauren Henderson is nauwkeurig op de achtergrond voor wat aanvullende vocalen.

In ‘The Part Of Me I Let You See’ belandt de koning (Cronin?) van de kaartclub onder de brug. But I lost my crown and regal robes. Under the bridge when I was woken. In ‘Wishing Or Forever’ bepaalt een heerlijk basloopje het rustige tempo en sluit Cronin op trommels moeiteloos aan. In ‘Sweet Chardonnay’ is de leidende rol voor de mondharmonica. Zo heeft elke track steeds een eigen karakter en past wonderwel op Aloft In Blue.

‘The Dead Things Grow’ sluit bijna zesendertig muziek af. De mondharmonica van Cronin verlicht nog eenmaal een intro, de ritmesectie zoekt een laatste keer de rustige weg naar een popsong zonder climax. Aloft In Blue is een rustige langspeler. De tien liedjes hebben kwaliteiten die jarenlang mee kunnen. Dikke kans echter dat Cronin in 2022 met een volgend album komt. Voor de fan met een wat grotere beurs is er dat persoonlijke concert. Kan zomaar aangevraagd worden via de website. Een concert in 2021 en dan luisteren vanuit de eigen huiskamer! (Independent)