Pony Bradshaw, Calico Jim

James Bradshaw leeft in North Georgia, schrijft er liedjes, doet het huishouden en voedt de kinderen op. Als huisman heeft hij tijd voor alledaagse zaken als boodschappen, koken en de kinderen na school opvangen. Daarnaast neemt hij tijd voor het schrijven van liedjes. Aan zijn bureau, de gitaar op schoot werkt hij aan akkoorden en woorden. Calico Jim is het eerste album van deze bescheiden Amerikaan.

Wie zegt dat kunst perse succesvol moet zijn? En is succes slechts te meten met roem en geld? Het zijn vragen die James Bradshaw zich regelmatig stelt. Voor veel artiesten is een carrière geslaagd als er muziek wordt verkocht en de dollars of euro’s met bakken binnenrollen. Bradshaw doet deze resultaten van het schrijven, opnemen en uitbrengen van muziek af als tragisch en belachelijk. Na zijn huishoudelijke taken heeft hij genoeg aan een stuk papier, een potlood en zijn gitaar om de ingevingen op te schrijven. Voor Calico Jim schreef de Amerikaanse singer-songwriter tien liedjes. Americana, folk en country, liedjes die al vele keren eerder zijn geschreven. Bradshaw combineert talent met bescheidenheid, schrijft niet met succes in het achterhoofd, maar wil zijn dagelijkse bezigheden op muziek zetten.

Voor de opnames van het debuut Calico Jim heeft Bradshaw een beperkt aantal muzikale vrienden uitgenodigd. Liedjes worden niet beter door een overdaad aan kwaliteit bij de medewerkers. Paddy Ryan achter de trommels en Aaron Boehler vormen een betrouwbare ritmesectie, Philippe Bronchtein op pedal steel en Casey Collis op viool vullen daar waar gevraagd gaten in de liedjes. Het is functioneel en is alleen daarom al mooi om te beluisteren.

In opener ‘Calico Jim’ wordt verhaald over mens en natuur. Calico Jim wil geen bemoeienis van de overheid bij zijn werkzaamheden. Het liedje ademt rust en schoonheid, country in de meest pure vorm. De muziek op dit debuut is afwisselend. ‘Dope Mountain’ heeft ronkende gitaren en wordt op snaren naar een climax geslagen. ‘Let Us Breathe’ is opnieuw een bedachtzaam nummer. De vocalen zijn helder, er wordt gezongen over de keuzes die elk mens maakt. Bradshaw zet de plussen en minnen bij elkaar. Als luisteraar is het prettig luisteren naar de stem van de bard en de argumenten die worden aangehaald.

In elk couplet op Calico Jim, in elk refrein is er het overleg, is er aandacht voor de stilte die soms huist in muziek. Bradshaw zingt vanachter de keukentafel zijn liedjes. Bescheiden en barstensvol kwaliteit, de luisteraar imponerend met mooie countryfolk. James Bradshaw betovert met tien tracks op deze eerste langspeler. Na gedane dagelijkse arbeid zit hij momenteel weer achter het lege witte papier, gitaar op schoot, het potlood in de hand en schrijft nieuwe songs. Luister voorlopig naar Calico Jim en wacht in alle rust op een opvolger. (Independent)