James Yorkston and The Second Hand Orchestra, The Wide, Wide River

In 2009 veerde ik op bij de eerste tonen van het album “Folk Songs“van James Yorkston. Heerlijk weer eens iemand die het zijne doet met de folk muziek van de eilanden ten westen van ons landje. Lang geleden gegrepen door de muziek van Davy Graham, Bert Jansch, Pentangle, John Martyn, de family Carthy-Waterson, Sandy Denny en vele tientallen anderen, was er sprake van een melancholieke herkenning.

James Yorkston, een geboren Schot die binnenkort Abraham zal zien. Singer-Songwriter-gitarist en schrijver van enkele boeken waaronder een roman over een dorpeling die terugkeert uit de grote stad. De discrepantie tussen beide oorden laat zich raden. Het onderwerp is typerend voor de verhalen die Yorkston ook in zijn songs te berde brengt.

Na als bassist in een punkband gespeeld te hebben, begon Yorkston, als bewonderaar van Bert Jansch en John Martin, met optredens in hun voorprogramma. De folksong vormt de rode draad in zijn oeuvre. Traditionals weet hij naar een eigen hand te zetten maar het merendeel van de songs zijn van eigen hand. Het mooie is dat bij het beluisteren van zijn muziek niet de folk maar het Yorkston geluid op de voorgrond staat. Ik heb moeite met het beschrijven hier van. In vergelijkingen schiet ik alle kanten van de alt-folk op. Yorkston werkt regelmatig samen met anderen wat veelal resulteert in een versmelting van stijlen. Een mooi voorbeeld is het album “My Yoke Is Heavy: The Songs Of Daniel Johnston” uit 2013. Yorkston maakt het samen met Adrian Johnston. Het resultaat: een gedragen experimenteel mysterieus folk gerelateerd album. Bloedstollend overigens. “When The Haar Rolls In” uit 2008 waar een flink deel van de Waterson/Carthy familie aan meewerkt, geeft weer een heel ander, slow folk/pop, beeld. Elk album is echter onmiskenbaar van het een Yorkston stempel voorzien. Altijd uitermate fijn gespeelde gedetailleerde muziek. Akoestisch waar nodig en geen enkel instrument schuwend dat bijdraagt aan de sfeer van de song. Vaak spannend opgebouwde songs en nooit een niemendalletje.

Elf albums brengt Yorkston uit plus nog drie albums met vriendengroep “Yorkston/Thorne/Khan” een apart wereldmuziek hoofdstuk in Yorkstons carrière. Ik moet mij beperken. “The Wide, Wide River” is gemaakt met de Zweedse band “The Second Hand Orchestra” van producer Karl-Jonas Winqvist met in hun midden de sleutelharpspeler Cecilia Österholm. Acht, semi akoestische, songs waar ik even aan moest snuffelen alvorens ze in mijn armen te sluiten. Bij een nieuw album van Yorkston weet je nooit welke kant hij op gaat. De eerste song, “Ella Mary Leather”, hoort wat druk en veel. Een poppy/folksong maar bij een tweede keer luisteren is er een heerlijke gelaagdheid te horen. “To Soothe Her Wee Bit Sorrows” is eveneens een ‘rumoerige’ maar tot in de finesses uitgevoerde song. Geweldige spanning, een akoestische sfeer gelardeerd met af en toe een blazer en een mooi stug door pompende bas en strijker. Een “John Martin jazz”. Zacht indringend gezongen want dat kan de stem van Yorkston. “Choices, Like Wide Rivers”, een samenzang met viool, piano en bas. Heerlijk melodieuze folksong. “Struggle” is iets meer uptempo pop/folk. Mooie backing vocal, een iets dwingende strijker, bas, gitaar en een mooie fluit interventie. Ook weer zo’n lekkere “doorspeler”. “There Is No Upside”, Yorkston zingt hier, conform de tekst, krachtig. Een song die naar mijn idee een beetje met zichzelf aan de loop gaat. “A Droplet Forms”, met een licht jazzy gehalte, een dwarsfluit van weleer en een keur aan subtiel ingezette instrumenten is een mooie doorwrochte song. Vrij diep gezongen en wederom spannend opgebouwd. “A Very Old-Fashioned Blues”, een krachtige song die toch niet echt pakkend is. Iets te overdadig gearrangeerd en daardoor aan kracht inboetend. “We Test The Beams”, hoe mooi een verhalend lied kan zijn.

“The Wide, Wide River” is in mijn oren een album waarin alle betrokkenen uitermate lekker en fraai aan het spelen zijn geweest met de kenmerkende verhalende literaire teksten van Yorkston. Niet een album dat direct tot het topsegment van Yorkston behoort maar wel een mooie echte is.