Kim Wilson, Take Me Back, The Big Tone Sessions

De 70-jarige blueszanger en mondharmonicaspecialist Kim Wilson gaat op zijn recente album Take Me Back, The Bigtone Sessions – geheel in lijn met de titel – terug naar de tijd dat in de studio songmateriaal niet zelden live, in één take, zonder kunstgrepen, in mono werd opgenomen. Take Me Back, The Bigtone Sessions is zijn eerste soloalbum sinds ongeveer vier jaar, maar wel de zoveelste release tijdens zijn indrukwekkende carrière.

Die loopbaan kwam serieus opstoom in 1974, toen hij samen met gitarist Jimmy Vaughn The Fabulous Thunderbirds oprichtte en mettertijd collega muzikanten gretig van zijn diensten gebruikmaakten, verlegen zittend om uitmuntend mondharmonicaspel. Vanaf het prilste begin in 1970 timmert hij intussen zo’n 50 jaar succesvol aan de weg. En nog steeds, zoals hij overtuigend met Take Me Back, The Bigtone Sessions laat blijken. Liefst 16 tracks zijn er te beluisteren, bestaande uit ten dele nieuw eigen werk en een handvol vertolkingen van onder anderen Percy Mayfield, Chester Burnett, Little Walter en Jimmy Rogers, zijn grote inspirator. Hoor je de mondharmonica niet, dan vult zijn ongepolijste zang de ruimte met krachtige soul. Zijn rauwe stem krijgt nog eens extra karakter door zijn gepassioneerd spelende begeleidingsband op gitaren, bas, drums, piano (soms) en saxofoon (heel soms).

Dit soort bezield klinkende elektrische blues is stokoud en alom bekend, zonder ook maar een spoortje sleetsheid. Natuurlijk werd alles live en onopgesmukt geproduceerd door hemzelf en Big Jon Atkinson, ook gitarist van dienst en eigenaar van The Bigtone Studios. (M.C. Records)