Danny Vera, The New Now

Al een paar weken is het nieuwe album van Danny Vera The New Now hier in huis te horen. Soms, heel oneerbiedig, als achtergrond muziek, maar vooral vaak op stevig volume zodat elk detail goed te horen is. De naaste buren wonen op aardige afstand dus het kan.

Op 13 november kwam hij uit en is inmiddels meer dan goud. Een Kerstplaat is het niet echt, maar tijdens deze donkere, ontregelende dagen geeft het zeker een warmte die welkom is. Want dat is het, een warme plaat: het prachtig geproduceerde geluid, de muziek en niet op de laatste plaats zijn stem. Je vraagt je af waar wij de afgelopen vijftien jaar waren toen hij stevig werkte aan zijn bekendheid? Gelukkig hebben we een aantal goede muziek-spotters in Nederland in de persoon van Rob Stenders of Johan Derksen. Als ik zijn eerdere albums beluister is er niet eens zo’n groot verschil met zijn nieuwste, maar The New Now klinkt toch net iets voller en de liedjes zijn net dat meer catchy. Zoals het eerste nummer Hold On To Let Go: een rustige start met een optimistische melodie, een octaaf hoger gezongen refrein dat het nummer veel kracht geeft. Meer uptempo is The Weight dat direct bij het beluisteren al raakt en waarbij het refrein echt als een hook werkt. Another Goodbye is in de traditie van Roy Orbison zonder een kopie te willen zijn; de stem van Danny Vera zorgt daar wel voor. Een heel mooi en gevoelig nummer. De vierde song is het weemoedige Life Between Shadows; een nummer zonder opsmuk, rustig gezongen, zelfs het refrein komt alleen boven de coupletten uit door een hogere uithaal van de zang met de zin we live a life between shadows. Het nummer eindigt ook zoals het begon, sober. Een prachtig nummer! Daarna haalt Black Eyes ons weer uit de droevige overpeinzingen. Uptempo, gitaar met een lekkere twang. Gold Rush doet mij denken aan de oude westerns waar ik vroeger zo graag naar keek. Vooral het refrein is om blij van te worden: krachtig gezongen en ondersteund door harmonieuze backing vocals. Ja, kippenvel! Dan That Midnight Thang, echte rock-a-billy; pure energie met een venijnige gitaar solo, een origineel slot en veel te snel afgelopen hoewel dat juist weer de nieuwsgierigheid voedt naar de rest van het album. Red Moon doet het wat rustiger aan met strijkers, akoestische gitaar, een eenvoudig tikkende drum, terwijl de zang er helder bovenuit klinkt. Dit album is echt gemaakt om in z’n geheel te beluisteren. De nummers volgen elkaar logisch op zonder de sfeer van de vorige song aan te tasten. Zo begint het nummer Spark A Fire met de strijkers van Red Moon, maar de gitaar en de heldere zang trekken toch snel de aandacht. Dan het titelnummer The New Now, typisch Danny Vera zoals hij zelf is: positief en gebalanceerd, zonder poespas of franjes, what you hear is what you get. Top! Een mooi vervolg is het loflied op de dinsdag, Tuesday; dezelfde positiviteit en een tikje meer tempo. Outta Love opent met een stevige gitaar en blazers die samen gelukkig het hele nummer domineren. Tel daarbij op de zang en de backing vocals en Outta Love is een nummer dat lang blijft hangen. Dan ja, toch onverwacht het laatste, maar prachtige nummer Weak & Weary. Een liefdeslied pur sang, een oprechte ode aan zijn vrouw. Niet sentimenteel, maar eerlijk.

Wat opvalt bij dit album is de helderheid. Alles, maar dan ook alles is te horen. Elk woord is te verstaan, elk instrument heeft zijn juiste plek net als de zang en backing vocals. Een buitengewoon gebalanceerde productie. Hoewel de nummers echt niet kort zijn lijkt dat wel zo. Ik denk dat het komt omdat je als luisteraar vrij snel in het nummer getrokken wordt en het eind dan steeds weer als een verrassing komt. Een album van wereldklasse, letterlijk. Niet dat Nederland niet genoeg is, maar het verdient door veel meer mensen beluisterd te worden; The New Now is zonder reserves prachtig en komt precies op het juiste moment om ons goed te doen in deze tijd van ziekte en maatschappelijke onrust. Bedankt Danny Vera! (Excelsior Recordings)