Neal Casal, Fade Away Diamond Time (25th anniversary, special edition)

Het was in 1995, maar als de dag van gisteren herinner ik me de release van het debuutalbum Fade Away Diamond Time van de Amerikaan Neal Casal. Muziekkrant Oor vond het album maar lala, maar dat stond een fluks bezoekje aan de platenboer, om zelf te oordelen, niet in de weg. Onmiddellijk aangeschaft, ontelbaar keren beluisterd en immer onderhandbereik voor autoritten naar werk of vakantie, zo verknocht raakte ik aan deze plaat. 1995 dus, een periode waarin country- en folkmuziek opgingen in de verzamelterm ‘americana’, waarvan Casal een niet onbelangrijke exponent zou blijken te zijn. Niet qua verkoop, wel qua stijl. Eén kanttekening: in Europa kreeg hij meer waardering dan in zijn thuisland, niet in de laatste plaats door het Duitse platenlabel Glitterhouse, dat hem langdurig onder (distributie) contract had, wat vijf uitstekende releases opleverden. Onvergetelijk vind ik Casal’s liveoptredens in 1998 tijdens het jaarlijkse meerdaags – en inmiddels legendarisch – Orange Blossom Festival, in de achtertuin van zijn muziekuitgever in Beverungen en in 2000 tijdens SXSW, op het terrein van het Southernrestaurant Threadgill’s in Austin, TX.

Net als Casal’s latere soloplaten en albums die hij maakte met Kenny Roby en Shannon McNally, bleef Fade Away Diamond Time verstoken van commercieel succes. Wel verkreeg Casal een zekere cultstatus, verwierf het album het predicaat ‘collectors item’ en viel als gitarist en zanger in de smaak bij collega’s. Een en ander bracht Casal ertoe als broodgitarist te spelen in The Cardinals, de band van Ryan Adams en Chris Robinson’s Brotherhood. Daarnaast was hij onder meer actief in samenwerkingsprojecten als Hard Working Americans en Gospelbeach. In 2011 verscheen nog zijn laatste, niet sterk beklijvende, soloalbum Sweeten the Distance. Schokkend was zijn zelfverkozen dood in augustus 2019.

In het kader van het 25-jarig jubileum is er nu van Fade Away Diamond Time een speciale editie te verkrijgen, in de vorm van een dubbel-LP en een cd met uitvoerige annotaties. Wie wat extra’s verwacht, bijvoorbeeld van niet eerder uitgebracht songmateriaal, wacht een teleurstelling. Wat bleef zijn de geweldige songs van Fade Away Diamond Time. De melancholieke atmosfeer, zijn klagende zangstem en hartverwarmende begeleiding van toetsenist John Ginty, bassist Bob Glaub, drummer Don Heffington, pedal steelgitarist Fooch Fischetti, zangeres Angie McKenna en Jim Scott’s fraaie productie, bevestigen eens te meer het tijdloze karakter van Fade Away Diamond Time. (Not Fade Away)