The Sideshow Tragedy, After the Fall

Het uit Austin (Texas) afkomstige roots- en bluesrockduo The Sideshow Tragedy komt bijna drie jaar na hun laatste release met een nieuwe plaat. In tegenstelling tot de redelijk uptempo nummers en de somtijds donderende blues en rootsmuziek laten de songs na close bestudering van de teksten niet het meest optimistische verhaal horen. After the Fall gaat over een man die probeert weer overeind te komen na een geestelijke valpartij.  Gitarist Nathan Singleton was een emotionele puinhoop nadat zijn huwelijk strandde en die gebeurtenis vormde het hoofdthema voor de nieuwe nummers.

The Sideshow Tragedy bestaat uit Nathan Singleton (gitaar, zang, bas) en Jeremy Harrell (drummer, percussie, backing vocals). Ze hebben inmiddels verschillende platen uitgebracht, waaronder Capital (2015) en The View From Nowhere (2018). Net als op de vorige plaat worden ze ook nu weer bijgestaan door Kenny Siegal  (o.a. Hammond B3, piano, alsmede ook de producer) en Ben Senterfit (saxofoon). Daarnaast doen Marc Ribot (lead gitaar op ‘Hold On It’) en Storey Littleton, Casey Ramos en Cally Mansfield (backing vocals) mee.  Het album bevat negen nummers met een speelduur van krap 37 minuten.

After the Fall klinkt als een break-up album, niet gek na de bewogen rollercoaster door de achterliggende gebeurtenissen én dat Nathan overwoog te stoppen met de band. Gelukkig is dat niet gebeurd, want – hoe pervers misschien ook – emotioneel geladen songs gebaseerd op het echte leven pakken meer dan ‘bedachte’ nummers uit een hitfabriek. Denk maar aan het eveneens kwetsbare album Old Flowers van Courtney Marie Andrews dat ook dit jaar verscheen en dat eenzelfde openhartigheid aan de dag legt.

The Sideshow Tragedy – Live and Direct From Bud’s, oktober 2020:  

 

Hoe openhartig? Nou, dat blijkt wel uit de lyrics. ‘Edge of the water at the end of time / You can see the other shore on the horizon line / It’s a trick of the light, it’s not too far away / I’m at the bottom of the bottle next to the bay’ bijvoorbeeld in  het opmerkelijk funk georiënteerde ‘Same Thing’.  Of ‘And I’m shaping up, to ship myself outta town / Everything I thought I knew is an illusion to me now’ uit hetzelfde nummer. Nog een voorbeeld? Wat te denken van ‘I wore the mask so long it became my face / I ran in circles for years just to get to this place’ in de hakkelende opener ‘After the Fall’. Niet echt een heel blije boodschap en in het licht van de coronacrisis dit jaar wellicht een profetische tekst.

Ondanks de donkere teksten is de sfeer en muziek op deze nieuwe release redelijk uptempo. Van het eerder genoemde ‘Same Thing’ dat een funk ondertoon heeft en het bijna punk-achtige met overstuurde (slide) gitaar op ‘What I Mean‘ tot de rock op ‘Easy Action‘ en ‘Hold On It’.  Muzikale  invloeden ook te over op deze release. ‘The Lonely One’ (lyrics: ‘You can try and hold on tight but sometimes it’s time to let it go) klinkt als een vertraagde versie van Velvet Undergrounds ‘I’m Waiting for the Man’ en ’ Young Forever’ ademt een Bruce Springsteen sfeer uit, mede door de Clarence Clemons–achtige sax-solo.

After the Fall is een break-up album, maar dat heb je pas door als je goed luistert naar de teksten. Een album dat groeit naarmate je er vaker naar luistert.  Uit emotie komt vaak het beste werk en dat bewijst het duo op deze release.