Kai Strauss, In My Prime

Het pak is strak, de schoenen gepoetst, het haar geplakt op het hoofd door een flinke kwak gel. Kai Strauss staat op het podium of in de studio alsof het zijn thuis is. De Duitser straalt uit dat gitaar spelen heel eenvoudig is. Druk wat snaren in en laat het plectrum het werk doen. Grote namen schieten te binnen bij het beluisteren van deze Duitse bluesgigant. B.B. King en Peter Green zijn zo maar wat namen. Eenvoud is echter verraderlijk. Strauss is een ras-muzikant, die al jaren de blues speelt. Op In My Prime is dat elf nummers lang te horen.

Kai Strauss is al zo’n vijfentwintig jaren actief in de muziekwereld. In 1995 verscheen Drivin’ With van The Bluescasters. De jaren daarna speelde Strauss in diverse groepen en was op vele producties te horen. In 2010 was er A Good Day van The Kai Strauss Band feat. Jeffrey Amankwa. Twee jaren later was er This Time van The Kai Strauss Band. De gitarist Strauss stond op eigen benen.

‘Going To London’ opent. Het geluid komt vanachter uit de studio. Langzaam kruipt de blues naar de microfoon. Strauss verhaalt over reizen naar de grote stad Londen om op te treden. Natuurlijk is het moeilijk om het hoofd financieel boven water te houden, maar de muziek sleept Strauss er door. In titelnummer ‘In My Prime’ starten de blazers, geeft de ritmesectie daarna gas en pakt Strauss de hoofdrol op gitaar. Hij zingt over zelfvertrouwen, heeft zich niet eerder zo sterk gevoeld als tijdens de opnames van deze soloschijf.

‘Guest In The House Of The Blues’ swingt, ‘Keep Your Happy Home’ heeft een sfeervol orgel in het intro en de overgangen worden vol gespeeld door een lekker dreinende piano, ‘You’re Killing My Love’ heeft alles wat een lekkere bluestrack nodig heeft en ‘Down On Bended Knee’ heeft te veel blazers in het intro. Zo heeft elke nummer herkenbare zaken, citeert Strauss uit de bluesbijbel en wordt elke song na een minuut of vier met een spattend outro afgesloten.

In My Prime is langspeler met bluesmuziek, niet meer en niet minder. Strauss speelt de gitaar alsof hij zijn eerste instrument in de wieg in zijn handen kreeg. De Duitser heeft een volgende plaat gemaakt met vakkundig gemaakte tracks. Het is nergens vernieuwend, maar wel prettig vet. Voor de blues liefhebber met het hart op de juiste plek. (Continental Blue Heaven)