Chris Smither, More from The Levee

Singer-songwriter Chris Smither is regelmatig in ons land om zijn vele fans een plezierige avond te bezorgen met zijn aangename mix van blues en folk, gelardeerd met zijn fantastische akoestische fingerpicking gitaarspel en zijn aparte, herkenbare gruizige stem. De man is al meer dan 55 jaar actief en heeft een grote schare volgers. Inmiddels is hij aan zijn zestiende CD toe, een aantal songs die overbleven na de opnames van ‘Still On The Levee’ uit 2014 in New Orleans. Overigens is Levee het Engelse woord voor dijk en de dijken van New Orleans zijn wereldberoemd sinds de major doorbraak in augustus 2005 (ik was er in maart van dat jaar) .

Wederom zijn er geen opzienbarende vernieuwingen, maar het vertrouwde warme bluesy geluid van de sinds kort 76-jarige Chris met vaak het lekker voortkabbelende ritme dat we kennen van prijsnummers als ‘Leave The Light On’. In 5,5 minuut lang ‘Drive Me Home Again’ horen we een saxofoon, steeds duidelijker hoorbare drums en wat voorzichtige bijgeluiden, een beetje anders dan anders, toch wel. In het prachtige ‘Let it Go’ zorgt Allen Toussaint voor de lekkere piano-begeleiding. De enige nieuwe song is ‘What I Do’, een song die naadloos aansluit bij het recentere werk van Smither, met aan het eind een verwijzing naar het aloude ‘Oh, When The Saints’.

Met ‘More From The Levee’ levert Chris Smither een prima CD af in zijn al zo rijke verzameling. Hij klinkt op zijn 69e (2013 immers) ontspannender dan ooit, zijn stem is absoluut in grootse vorm, de begeleiding is kleinschalig, subtiel en raak en zijn liedjes zijn alweer van de allerbeste snit. (Signature Sounds).