Joseph Parsons, At Mercy’s Edge

Joseph Parsons zou in ons land eigenlijk geen introductie meer nodig moeten hebben. Waren het niet dat het erop lijkt dat we in de Benelux Parsons releases van de laatste jaren een beetje links laat liggen. Waar het aan ligt mag “Joseph” weten maar de beste man ken weldegelijk zijn successen. In de periode van 1998 tot en met 2008 was Parsons meerdere malen te live zien op Nederlandse club circuit podia en midden grote festivals.

Wie Parsons albums 5AM, het titelloze (black) album, The Vagabond Tales en Heavens Above kent, zal ongetwijfeld gemerkt hebben dat Parsons vanaf 2008, muzikaal gezien, uit een ander vaatje tapt. Hij leverde met zijn huidige begeleidingsband, bestaande uit Ross Bellenoit (gitaar), Sven Hansen (drums) en Freddi Lubitz (bas), nog eens vier albums af. Ondanks het feit dat deze in de Benelux goed werden ontvangen zagen we Parsons, naar mijn gevoel, te weinig op onze podia. Zijn nieuwe plaat At Mercy’s Edge is dus Parsons vijfde met deze band.

Parsons trapt met opgeheven hoofd af met Greed On Fire. Het heeft een solide Hootie and the Blowfish rock basis dat overslaat in het springerige Changes Everything. Bellenoit en drummer Hansen zijn in topvorm, yeh I fucking love that… too. Moest meteen aan Bruce Springsteen denken toen Nerve uit mijn speakers knalde. De toon is gezet Parsons klinkt rauw en de band speelt smerig en ruig. “Parsons maakt heupwiegende muziek” las ik ergens. Dat kunnen we bevestigen, luister maar eens Madness. Stil zitten is geen optie. Tijdens het opzwepende Trouble Zone vroeg ik mij af wanneer komt de bariton ballad, waar Parsons toch om bekend staat. Het daarop volgende Last One In bouwt zich op en blijkt dan ineens een voorbode van een aaneenschakeling van bijzondere muzikaliteit op deze plaat. One More, Mule Train (Ana Zeitlyn, backing vocals), Living With The Top Down (Marlies Lam, backing vocals) klinken eigentijds en laat horen dat Parsons zich heeft weten te omringen met uitstekende muzikanten. Parsons sluit af met de weergaloze folk rocker Mercy’s Edge.

Deze hardwerkende Amerikaan maakt op deze plaat niet alleen muzikaal, maar ook tekstueel zijn punt. De aanhoudende groei van de kapitalistische macht, hoop op betere tijden, waar vereenzaming op de loer ligt, worden soms snoei hard aan de kaak gesteld. Het is allemaal op de rand van. At Mercy’s Edge bevat eigenlijk alles wat een puike eigentijdse rockplaat zou moeten hebben.