The Boxmasters, Light Rays

In 2007 vormde Billy Bob Thornton met componist, gitarist J.D. Andrew de groep The Boxmasters. Een jaar later verscheen de langspeler The Boxmasters . Het duo vroeg wat vrienden naar de studio en het titelloze debuut was het eerste resultaat. De groep maakt Amerikaanse rock zonder het grote gebaar, componeren muziek die soms wat gewoontjes klinkt maar in alle gevallen bekwaam wordt gemaakt. In recensies krijgt de groep soms het verwijt weinig avontuurlijk te musiceren. Bij Light Rays, de negende langspeler van de groep, zouden een aantal van die oudere recensies zo maar weer actueel kunnen zijn.

‘Breathe Easy’ opent. Het is een opgewekt, gemakkelijk in het gehoor liggend nummer. Het gaat goed met het liefje, dus gaat het goed met de vertolker van het liedje. Niemendalletje, zo zou het eindoordeel kunnen zijn. Minstens viermaal hetzelfde eenvoudige refrein. Met minder dan drie minuten is de kop er af. ‘Satellite Guy’ volgt. En jawel, uptempo, eenvoudige tekst, vederlichte pop. Opnieuw een niemendalletje? Eigenlijk wel. Redelijk knap gemaakt, maar ook wel erg eenvoudig.

‘Learn To Be’ is een versnelling lager. De tekst is eenvoudig. We learn to talk, we learn to walk. We’re born to see, why can’t we learn to be. Het is bijna ongemakkelijk simpel. Volgt ‘Thirteen Days’ met een prikkelende gitaarsolo in het intro. Opvallend daarna is dat de tekst niet meteen opvalt (!).

Zo kabbelt Light Rays door. Het titelnummer heeft een prettig orgeltje in het intro en een leuke tekst – ja, echt! – over een album van The Beatles. ‘Drag’ opent stevig, maar is bij het eerste couplet al keurig binnen de lijntjes getrokken.

Bij het negende nummer (!) ‘Pipe Dream’ is er eindelijk echt venijn. Er wordt lekker op de slaggitaar geramd en er is goed klinkende samenzang. ‘Downey Girl’ daarna klinkt als een tamme liefdesverklaring. Bij afsluiter ‘You Gotta Try’ zijn alle pluspunten en verwijten nogmaals te horen. Het rijmwoordenboek is er – opnieuw ? – bij gepakt. Van alley gaat het naar valley gaat het naar telly. En even later van older naar colder naar shoulder naar older. Het couplet bestaat vooral uit de zin You gotta try. In vier minuten zingen The Boxmasters deze zin achtentwintig keren. Ik heb met ingehouden adem geteld!

Light Rays zal de fanbase verdelen. Enerzijds is het een voorspelbare, tamelijk saaie productie, anderzijds is het een bekwaam gemaakte langspeler vol met Amerikaanse popmuziek die de trouwe fans niet zal teleurstellen. Voor de mensen die de band nog niet kennen is Light Rays een aardige kennismaking. Het is echter geen ontmoeting die om vervolg schreeuwt. (Thirty Tigers)