Jim White, Misfit’s Jubilee

Jim White is een enigszins excentrieke en uiterst sympathieke Amerikaanse muzikant. De laatste keer dat hij Nederland aandeed, speelde hij onder meer in de bovenzaal van Paradiso, Amsterdam. Er werd veel muziek gemaakt, maar minstens zoveel verhalen verteld. White praat net zo gemakkelijk als hij musiceert. Hij heeft een setlist op het podium liggen, maar speelt op verzoek elke andere track. Een concert van deze singer-songwriter is in alle gevallen bijzonder.

Wrong-Eyed Jesus was in 1997 de titel van een goed ontvangen debuut. In 2017 speelde de singer-songwriter Waffles, Triangles & Jesus vol. Er moet bij worden geschreven dat White niet predikt in de concertzalen. Hij speelt uptempo folkrocktracks volgestopt met intelligente observaties, waarbij hij kritiek op Amerika niet schuwt. Met een ironische glimlach becommentarieert hij de gebeurtenissen in zijn thuisland.

Misfit’s Jubilee is een met zorg gekozen titel voor deze langspeler. Op deze release wordt het jubileum van een buitenbeentje gevierd. Zet daarbij de titels van de nummers achter elkaar en er ontstaat een tekst die alleen de misfit Jim White zou hebben kunnen schrijven. Opener ‘Monkey In A Silo’ knipoogt naar de uitzonderingspositie, die artiesten hebben in Amerika. President Trump draait zonder toestemming van artiesten muziek bij de Republikeinse bijeenkomsten, terwijl de familie van de Amerikaanse president de afgelopen vier jaren niet één moment heeft laten zien enig cultureel besef te hebben. In zo’n land moet een musicus als Jim White overleven. Hij leeft als een aap in een silo. ‘Wonders Never Cease’ is daarna een uptempo rockliedje. Bij een optimist is er altijd hoop en wil hij dit uitdragen.

Tien tracks op deze zeer waardevolle release. Met respect en gepaste woede rekent White af met de machthebbers in zijn land. Nergens wordt het ordinair, deze rasartiest heeft geen twitterboodschappen met uitroeptekens nodig.

‘Smart Ass Reply’, ‘Highway Of Lost Hats’, ‘My Life’s A Stolen Picture’ en ‘The Divided States Of America’ zijn titels vol betekenis. Met name in de laatste track verhaalt White nogmaals over de bizarre situatie in Amerika.

Nobody is ever at home anymore. In the divided states of America. In America, in the divided states of America.

En dan volgen er commentaren. Over het bezit van wapens, schietpartijen op scholen en de constante invloed van de nieuwsberichten op Fox.

Misfit’s Jubilee is naast een persoonlijke release ook een politieke plaat. Het is echter vooral een briljant werkstuk van een bezorgde Amerikaan. Jim White zal voorlopig niet naar de Nederlandse podia kunnen komen. Misfit’s Jubilee is een belangrijke langspeler met tien liedjes vol folkrock. Luister naar die heerlijke muziek en denk af en toe even na bij de geschreven teksten. Misfit’s Jubilee is een briljant album. (Loose Music)