Ane Brun: After The Great Storm

Spannend is de muziek van Ane Brun. De 44-jarige zangeres uit de Noorse kustplaats Molde. Vanaf 1998 bespeelt ze de akoestische gitaar. Om muzikaal meer aan de weg te kunnen timmeren verhuist ze in 2000 naar Zweden. Ane heeft zeven albums op haar naam. “Spending Time With Morgan” is haar debuut uit 2003. Als ik nu luister naar de songs op dit album bekruipt mij nog steeds het gevoel dat muziek, geworteld in de Amerikaanse folk, uit Europa komt. Tegelijkertijd hoorde ik iets nieuws. Ane Brun heeft een vrij hoge en ijl klinkende stem met een klein randje en een kenmerkend vibrato. Geen vergelijk mogelijk en (voor mij) zeer aansprekend.

Vanaf “Spending Time With Morgan” heeft ze, met uitzondering van het album “Duets” uit 2005, haar songs meer en meer omgeven met orkestraties die gaandeweg steeds sferischer zijn geworden. Breekbaarheid gecombineerd met bijna bombastische klanken. Overigens heel typerend voor haar persoonlijkheid. Ane Brun weet een breed spectrum van heel persoonlijke ervaringen met een groot gebaar naar voren te brengen. Daar heeft ze in live optredens overigens niet eens veel geluid voor nodig. Ook met een klein instrumentarium weet ze dit te bereiken. Bij een optreden (enkele jaren geleden) vroeg ik mij af : “wie is ze, hoe is ze, wat is echt, wat niet”. Zoveel discrepantie tussen tekst, muziek en performen had ik nog niet vaak meegemaakt. Alsof ze haar eigen muziek niet op de waarde wist te schatten die ik er in zag. Gigantisch subjectief natuurlijk en nogal pretentieus van mijn kant. Het gekke is dat het niets afdeed aan wat ik in haar albums beluisterde. Spanningsvolle muziek, niet te duiden dus eigengereid en experimenterend met vrijwel alles wat geluid kan maken maar met een grote mate van harmonie.

Grootse optredens met symfonieorkesten als het “Swedish Radio Symphony Orchestra”, het Swedish Radio Choir” en meewerken, met onder andere “A Winged Victory For The Sullen”, aan filmmuziek, typeert haar eveneens. Hiermee pakt ze volledig uit. Het album “Live At Berwalthallen” uit 2017 is hier een weerslag van met fraaie maar ook wat gekunstelde muziekstukken waarin het samengaan een compromis tussen het klassieke en haar eigen toonzetting lijkt te zijn. Ze weet zich, vooral in Scandinavië, verzekerd van een breed publiek.

Na haar voorlaatste album met eigen composities “When I Am Free” uit 2015 bleef eigen werk lange tijd uit. Wat ze in haar leven meemaakte, kon ze, naar eigen zeggen, altijd in haar muziek kwijt, maar bij het overlijden van haar vader werkte dat niet. Het maken van een coveralbum bleek, in mijn ogen althans, geen opvullertje voor de creatieve leemte die zijn ervaarde. Ik bleek toch in toenemende mate iets gemist te hebben en dat is de schoonheid die Ane Brun kan leggen in muziek zonder franje. Ik ben geneigd te zeggen overbodige franje. Haar zangstijl komt in de ijlheid en krachtige broosheid, die zo kenmerkend is, op dit album, “Leave Me Breathless”, volledig tot zijn recht. Je bent terug bij de bron als je zelfs de meest uitgekauwde juweeltjes uit de popmuziek zo fraai over het voetlicht kan brengen.

Van dit schitterende coveralbum naar haar nieuwe, weer zelfgeschreven, album “After The Great Storm”. Dit blijkt overigens het eerste van twee nieuwe albums te zijn die dit jaar verschijnen. Later dit jaar volgt “How Beauty Holds The Hand Of Sorrow“. Aanvankelijk samen een dubbel album maar misschien iets te veel van het goede in één keer.

Ik ga er voor zitten en hoor songs uit bij elkaar geraapte bronnen als R&B, pop, folk, symfonische rock en elektronische muziek omlijst met erg irritante pingeltjes en deuntjes die de meeste composities onderuithalen. Ik mis het fameuze rafelrandje aan haar stem en het zou mooi zijn als ik het album als “zoekend” zou kunnen omschrijven maar dat spreekt er niet uit. Vrijwel alle songs zijn uitermate uitgesponnen en met aandacht gestileerd. Er wordt door een groot aantal medemuzikanten op niveau gemusiceerd maar……ik krijg precies dat gevoel dat ik had bij het eerder genoemde optreden: “Wie is Ane Brun” Als je zoveel heel persoonlijke onderwerpen in je muziek behandelt en er zelf kracht uit put hoe kan het dan dat je niet aansluit bij het gevoel dat een song teweeg kan brengen. Soms is één geluidje al voldoende om dit onderuit te halen. Waarom of liever gezegd waardoor? Ik denk dat Ane Brun teveel wil of wil zijn. Als je zo goed kan componeren en musiceren als zij maar je vergeet dat er noodzakelijke grenzen zijn om geloofwaardig te blijven dan kan het gebeuren dat je daardoor onderuit gaat.

In willekeurige volgorde een paar songs uitgelicht om te illustreren wat dit album nekt: Don’t Run And Hide”. Heel pakkende melodie maar zo gladgestreken dat de kracht er snel uitgaat. “We Need A Mother” een verknoeide song. Mooie beat, mooie zanglijn, mooie summiere dissonante strijker, knarsend snarenspel op de achtergrond en een hevig irritant elektronisch tachtigerjaren getingelpingel als mislukte saus. “Take Hold Of Me” is ook een stralend voorbeeld van onbegrip voor de eigen muziek. Zo prachtig gezongen met een geweldige zanglijn maar omgeven door een totaal uitgekauwd synthesizer geluid. Ik vrees daarbij een erg grote schatplichtigheid aan de vrouwen van “Broken Twins” die een uitermate sferisch (titelloos) album hebben gemaakt dat het predicaat onovertroffen mag voeren. “The Waiting” is wellicht het meest verontrustend ingebed in synthesizer ellende. “Fingerprints” is redelijk met rust gelaten waardoor het zweven op de strijkers overeind blijft maar het is volkomen risicoloos gearrangeerd terwijl de melodie alle potentie heeft melancholie op te roepen.

“How Beauty Holds The Hand Of Sorrow“ voorspelt een zekere herinnering aan de finger pickende Ane Brun van weleer maar ik vrees voor eenzelfde mate van een ontkende zoektocht als op “After The Great Storm”. Ane Brun is terug. Nu nog echt. Ik verlang naar een album als “Duets”