Rumer, Nashville Tears

De Britse singer-songwriter Rumer, ofwel Sarah Joyce wat haar echte naam is, heeft haar vijfde album, genaamd Nashville Tears, uitgebracht. Dit keer met vijftien composities van de bekende country singer-songwriter Hugh Prestwood.

Rumer kreeg vooral bekendheid door haar vertolkingen van composities van Burt Bacharach met Rumer Sings Bacharach At Christmas in 2010 en in 2012 met het album Boys Don’t Cry met covers van Todd Rundgren, Gilbert O’Sullivan, Neil Young en Terry Reed. Later, in 2014, bracht zij Into Colour uit met uitsluitend eigen werk en bereikte daarmee de twaalfde plaats in de UK Charts. Nashville Tears is dus haar derde cover album en klinkt eigenlijk (en helaas) als de andere cover albums. Ik heb, om haar uitvoering op waarde te schatten, ook geluisterd naar de originele opnames van Hugh Prestwood. Hij heeft een stem die doet denken aan James Taylor met af en toe een ruw randje. De vertolking van Rumer is uiteraard geheel in haar eigen stijl waarbij alleen de muziek soms voor het pittige werk zorgt. Rumer’s mooie stem ligt dichtbij die van Karen Carpenter, rond, soepel en gepolijst, wel mooi, maar braaf. Bij het beluisteren van Nashville Tears moest ik denken aan het easy-listening programma Muziek Mozaïek van Willem Duys op zondagochtend. Mijn vader luisterde daar graag naar terwijl hij de krant in bed las, mijn moeder liet beneden keihard een concert van Beethoven klinken en mijn zus en ik op onze respectievelijke kamers deden ons best om deze voor ons vreemde mix te overstemmen met muziek van Monkees tot Led Zeppelin. Een voor ons typische zondagochtend, maar dit terzijde. Wat Rumer doet op dit album is natuurlijk prima; ze heeft een prachtig geproduceerd album uitgebracht voor haar doelgroep: mensen die op een regenachtige zondagochtend even willen bijkomen van de wellicht woeste zaterdag. Toch, als ik Hugh Prestwood zelf hoor spelen en zingen en zijn prachtige teksten mee lees, dan gaat mijn voorkeur toch echt uit naar het origineel. (Cooking Vinyl)