JW-Jones, Sonic Departures

Zo af en toe komt er een release langs waar de schrijvers van Real Roots Cafe de handen niet aan willen branden, ofwel de woorden voor een recensie niet willen zoeken. Dat is dan zo’n langspeler die na beluistering, op de redactietafel blijft liggen, een plaatje waar later via mails niet om gevraagd wordt. Bij de eerste maal luisteren naar Sonic Departures van JW-Jones leek daar geen sprake van te zijn. Opener ‘Blue Jean Jacket’ is big band rock & pop van een behoorlijk niveau. Bij tweede track ‘Same Mistakes’ werd er wat gemompeld en verlieten een aantal redacteuren de tafel voor een sigaretje in de tuin. Bij vijfde track ‘Bye Bye Love’ liep het lokaal leeg. En er volgden nog vier liedjes!

JW-Jones en zijn begeleiders maken veelal big band dansmuziek, waarbij de bezoekers van het concert op de dansvloer blijven bewegen. Een aantal van de tracks van Sonic Departures passen echter niet op de setlist van een dynamisch en swingend concert.

Isolatie door het coronavirus werd eerder dit jaar omgezet in inspiratie. Zo vertelt JW-Jones in het bij de release geleverde schrijven. Dus werd er de afgelopen maanden gewerkt aan een nieuw album. In de persbio worden bekende namen bij elkaar geschraapt. Chuck Leavell, bassist bij The Rolling Stones, Buddy Guy, George Thorogood en Dan Aykroyd (Blues Brothers) hebben zich in het verleden uitgelaten over JW-Jones en worden dus geciteerd. De citaten zijn in alle gevallen positief, natuurlijk, maar gedateerd.

Sonic Departures telt slechts negen nummers en duurt een kleine vierendertig minuten. Vijf van de liedjes zijn door JW-Jones geschreven. En dat zijn niet de minste tracks op het album. Sterker nog, juist de keuzes voor de covers zijn in geen van de gevallen sterk en het grote probleem bij het schrijven van deze recensie. ‘Bye, Bye Love’, een hit van The Everly Brothers krijgt een ontstellend magere uitvoering, ‘It’s Obdacious’ van Buddy Johnson kan niet in de schaduw van het origineel staan en ‘Snatchin’ It Back’ van Clarence Carter klonk niet eerder zo ongeïnspireerd.

Vijf goed klinkende door JW-Jones geschreven nummers dus op Sonic Departures. Het hoesje klopt. JW-Jones ramt in opener ‘Blue Jean Jacket’ wat akkoorden uit zijn gitaar, de muziek windt op, de gang naar de dansvloer is logisch. Na de kwaliteit van de eigen composities is er de teleurstelling over de gekozen covers. De keuze is onduidelijk en de uitvoeringen zijn tam en zonder transpiratie. Sonic Departures is daarmee een release met twee gezichten. De nieuwe door JW-Jones geschreven liedjes kunnen zo mee naar de setlist voor de concerten. De covers op dit album kunnen in alle gevallen ongespeeld blijven. Voor de fans is een release met vijf originele, nieuwe liedjes van JW-Jones te karig. (Solid Blues Records)