Greyhounds, Primates

Het uit Austin, Texas afkomstige muzikanten- en songschrijversduo Andrew Trube (gitaren, zang) en Anthony Farrell (keybords, zang) vormt de kern van Greyhounds, waar verder drummer, percussionist John Speice en een kwartet achtergrond vocalisten deel vanuit maken. Op het derde album Primates staan tien rootsliedjes, een kruising van blues, soul en rhythm & blues, die stuk voor stuk de heupen laten wiegen door de soepele, ontspannen funky ritmes. Het doet me denken aan ‘luie’ dansmuziek uit de jaren zeventig, goed voor surplace swingen, zonder zweet. De tijd waarin het duo Hall & Oates patent had op dit soort blue-eyed soulgenre en er stinkend rijk van werd, maar dit terzijde. Volgens ingewijden als Derek Trucks en JJ Grey is Greyhounds een live sensatie, wat helaas niet afstraalt van de plaat. Die klinkt namelijk nogal tam en ‘n tikkeltje glad. Je zou denken dat met ‘n gerenommeerd producer als Steve Berlin achter de knoppen er meer spirit en beleving in de liedjes zou zijn gelegd, door diepe grooves en pittige hooks. Niets van dat alles, op één nummer na dan. Naar het mooie slotakkoord Omon’l laat ik m’n oren heel graag hangen. (Nine Mile Records)