Fabrizio Poggi, For You

Fabrizio Poggi, een Noord Italiaanse dorpsjongen die op zestien jarige leeftijd naar de platen luistert van zijn idolen waar hij later mee zal optreden. Een speelgoed piano een drum en een onvaste mondharmonica als instrumentarium. Romantischer kan het niet. Gegrepen door de blues, de spirituals en het besef dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt, welke taal je spreekt, welke kleur je hebt om met deze muziek de ziel van mensen te helen, is Fabrizio muziek gaan maken. Vertolker van wat geweest is maar springlevend gemaakt. Gepassioneerd en, als je het kritische bekijkt, bijna dweperig in de bewoordingen die hij gebruikt om zijn idolen te omschrijven. Meezingen met de “Blind Boys of Alabama” is een bijna spirituele ervaring waar hij vol ongeloof op terugkijkt. Dat hem dat is overkomen zal hem levenslang beroeren.

Fabrizio Poggi, de Italiaan die Amerika heeft veroverd. Of is dat teveel gezegd. Dat denk ik wel maar hij laat zijn neus op tal van legendarische plekken zien. Vanaf 1997 toert hij met regelmaat door Amerika en sleept met zijn mondharmonica en licht hese iets onvaste milde blues stem menig muzikant met zich mee. Dat klinkt wellicht oneerbiedig want de lijst met namen van blues en folk grootheden is lang en liegt er niet om. “Fabrizio speelt met hén mee” zou dus meer voor de hand liggen. Garth Hudson, Guy Davis, Nora Guthrie, Mavis Staples, Robert Plant, Charlie Musselwhite zijn een paar willekeurig geprikte namen uit de lange lijst muzikanten waarmee hij heeft samengewerkt. Poggi heeft echter een zo intense manier van musiceren dat hij, ondanks een dienstbare opstelling, concerten extra cachet geeft.

Fabrizio maakt tweeëntwintig albums en schrijft vier boeken over blues, folk, de mondharmonica en haar legendarische bespelers. Als er iemand is die zijn kennis en kunde kan combineren en voor het voetlicht brengen dan is het Fabrizio. Een aantal van zijn albums worden gelauwerd met “Grammy Award” nominaties en een tweetal “Best album” prijzen.

“For You” Het drieëntwintigste album is gemaakt in samenwerking met producer-arrangeur Stefano Spina, en Italiaanse muzikanten op dubbele bas, gitaar, piano, orgel, saxofoon, trompet en een aantal backing vocals. Een album waarmee Fabrizio de toehoorder, met aan Afro-Amerikaanse muziek gerelateerde songs, in deze moeilijke tijden wil laten horen dat veerkracht en hoop reddend en troostend zijn. Samen verder, is de boodschap die we van hem krijgen.

Maar, en met dat woordje “maar” wil ik zeggen dat het geheel aan de luisteraar is wat dit album teweeg brengt, dan begint het pas. Ik ben geneigd om te zeggen dat je de haast dwingende boodschap van Fabrizio gerust naast je neer kunt leggen. Wat een mooi klein album met een aantal prachtige gearrangeerde nummers. “Keep On Walkin”, een auditief ruimtelijke wandeling. Een soort licht in het hoofd versie van deze “oude” traditional. “If These Wings”, spiritual in jazz. Naast een heerlijke bas, een fijnzinnig geblazen trompet ondersteund door een zwevend geluidstapijt. “Chario” sweet gezongen, sweet gebast en sweet opengewerkt met speldenprikjes mondharmonica. Een “dood” gespeelde song nieuw leven in geblazen. “Don’t Get Worried”, iets te netjes neergezet. Als je soleert op gitaar is uit de bocht vliegen een must en dat ontbreekt. “I’m Goin’ There” is daarentegen heel fraai “netjes” uitgevoerd. De ingehouden zang en het subtiele gitaarwerk geven veel kracht aan deze song. De mondharmonica kwinkeleert rond het iets zwaarder aangezette slagwerk. “For You”, mijn eerste reactie was: “Randy Newman”. Typerend hees gezongen en door piano begeleid. Verhalend maar met een tekst die Newman niet gezongen zou kunnen hebben. “Voor Jouw” eindigt met een traan. Met een viool uit de klassiek romantische periode. “My Name Is Earth”, een waarschuwing om omzichtig om te gaan met waar we vertoeven. Afgezien van de opening niet het sterkste nummer. Te oppervlakkig om indringend te zijn. Het arrangement moet de tekst kracht bijzetten maar mist de boot en wordt gaande weg rommelig theatraal. Wel een mooi geblazen trompet! “Just Love”, weer die ingetogen manier van de blues maken. “Sweet Jesus”, dol op de tekst van deze standaard? Persoonlijk niet maar passsent in de opzet van dit album is het nummer wel. Spiritueel mee te zingen (niet mijn ding) maar zo gaaf gebracht dat het sfeervol is en een glimlach veroorzaakt. “It’s Not Too Late”, het zal goed komen. Een tweetalige spiritual als afsluiter. Kalm theatraal maar een iets te nadrukkelijk conversatie tussen mensen die zich in algemeenheden verliezen.

“For You” is in tijd gemeten niet te lang. In variatie van nummers wel vind ik. Het lijkt er op dat er een paar songs zijn toegevoegd om de thematiek van het album kracht bij te zetten maar die niet bijdragen aan het geheel en verzwakkend werken. Zeef die er, naar eigen goeddunken, uit en er blijven prachtige ingetogen songs over van die gedreven “dweperige” man uit Italië. Hij neemt zichzelf, met wat hij wil zeggen, heel serieus en dat is helaas af en toe zijn zwakte.