Tré Burt, Caught It From The Rye

Dit is een fantastisch verhaal over toevalligheden die leiden tot een bijzonder album en voorlopig eindigt met een grote beloning voor Tré Burt en de luisteraar.

Op jonge leeftijd was Tre Burt al in muziek geïnteresseerd. Vooral zijn grootvader leerde hem de soul vertolkers kennen, zoals Otis Redding, Marvin Gaye en Nina Simone. Via een project op school kwam hij in aanraking met een van de oer vaders van de folk Woody Guthrie en dat maakte een grote indruk op hem. Zijn oudere broer Joey zorgde er voor dat de jonge Tre, die toen alleen interesse had in zijn skateboard en regelmatig in problemen kwam, meer gevoel ontwikkelde voor muziek en het leven daaromheen en liet hem kennismaken met Neil Young. Langzamerhand begon Tre dat wereldje wel cool te vinden en ging zelf luisteren naar de moderne singer-songwriters als Towns Van Zandt, John Prine en de eerder genoemde Neil Young en Nina Simone. In zijn familie was vooral de religieuze muziek erg belangrijk, maar omdat Tre niets moest hebben van het geloof was de gospel etc. niet aan hem besteed. Hij kreeg een beurs en studeerde een tijd aan het San Francisco State University. Na een jaar hield hij het voor gezien omdat hij vond dat hij meer maatschappelijke kennis opdeed van het spelen op straat dan in de collegezaal. Op een mooie dag tijdens een straatconcert wiep een voorbijganger een biljet van duizend dollar in zijn gitaarkoffer. Deze genereuze geste van deze gast zorgde voor een totale ommekeer in zijn leven: met het geld kocht hij een auto en ging al spelend in bars en pizza-tenten richting Portland, Oregon. Eenmaal  daar aangekomen ging de auto kapot en moest hij gaan werken om de reparatiekosten te betalen. Hij kreeg een baan als onderhoudsmonteur en kocht  vervolgens een huis en bleef vijf jaar in Portland wonen. Tijdens dat werk had hij genoeg vrije tijd om songs te schrijven en legde op die manier de basis voor het album Caught It From The Rye. De liefde bracht hem naar Australië, maar helaas verdween die liefde ook weer. Hij woonde een tijd in een armetierig appartement waar hij veel songs schreef en bracht een EP uit Takes From The Dungeons. Twee nummers van deze EP, te weten Franklin’s Tunnel en Only Sorrow Remains kwamen uiteindelijk terecht op Caught It From The Rye. Eenmaal terug in de US belde hij zijn goede vriend Ben Burney die een studio heeft in Los Angeles. In eigen beheer en op eigen kosten nam hij in 2018 zijn eerste album op en zette het op internet. Zonder promotie, geen manager en lange tijd weinig reacties totdat Jody Whelan van platenmaatschappij Oh Boy’s (waar ook Americana-icoon John Prine onder contract stond) het album hoorde en met Tre Burt een afspraak maakte en een contract afsloot voor een re-release van Caught It From The Rye. Voor Tre Burt een prachtige, unieke kans waarvoor hij tot op heden zeer dankbaar voor is.

De songs van Tre Burt op dit album zijn heel mooi, zeker qua tekst. Op zijn eigen website staan de poëtische, verhalende teksten. Neem ze erbij, is mijn advies, ze zijn erg de moeite waard en bepalen zoals zo vaak voor een groot deel de schoonheid van het album. Het grote verschil met deze re-release is dat er veel meer zorg besteed kon worden aan het geluid, de zang (zijn stem is enigszins rauw en doorleefd) en meerdere instrumenten hoewel dat sober blijft. Geluid is glashelder. De songs zijn melodieus en verschillend van sfeer wat het album ook boeiend maakt, maar ze liggen niet direct goed in het gehoor. Toch wordt onderhuids iets geprikkeld waardoor je blijft luisteren en de beloning komt dan echt vanzelf. Hij heeft al bekend gemaakt dat hij bezig is met schrijven voor het volgende album. Tijdens het wachten daarop genieten wij van dit bijzondere juweel van Tré Burt: Caught It From The Rye. (Oh Boy)