G.F. Patrick, One Town Over

“One Town Over” is het debuut album van G.F. Patrick. Hij woont in Philadelphia, heeft het album in Californië opgenomen maar het is in, hoe kan het anders, Nashville gemixt. Zonder de atmosfeer van deze stad kennelijk geen Americana geluid. “One Town over” mag dan zijn debuut zijn maar G.F. Patrick treedt al geruime tijd op en is lid geweest van de folkgroep “Black Horse Motel”.

Bij het beluisteren van de veertien songs word ik auditief nogal heen en weer geslingerd. Niet op een spectaculaire manier maar toch. Veel “lekkere” zeer herkenbare Americana melodieën. Soms prettig dik aangezet gitaarspel ondersteund door kundig meespelende sessiemuzikanten. Zijn sonore stemgeluid is uitermate krachtig, de teksten liegen er niet om en zijn nogal eens vanuit het hart geschreven. G.F. Patrick schuwt moeilijk bespreekbare onderwerpen als vluchtelingen, alcoholisme, huiselijk geweld en psychische nood zeker niet maar waarom zie ik dan toch een ietwat miskende jongen optreden op een morsig podium in een rumoerige bar op het Amerikaanse platteland. Pickup’s voor de deur en veel bier.

Ik denk dat dit komt doordat G.F. Patrick flink leunt op een zo oorspronkelijk mogelijk country gerelateerd geluid. Hij houdt er hoorbaar van, mengt er hier en daar zeker een doses rock doorheen maar ik kan mij niet los maken van het gevoel dat hij daardoor niet helemaal uit de verf komt in wat hij zeggen wil.

In een Amerikaans commentaar op het album staat te lezen dat er zich enkele “radiowaardige songs” op het album bevinden maar dat als G.F. Patrick een groter publiek wil bereiken hij zijn onderwerpen beter wat luchtiger kan brengen. Hoeveel oneer kan je aangedaan worden.

Al luisterend is daar ineens “Like Father” Het elfde nummer op “One Town Over”. Heel mooi hoe hij het thema depressie benadert vanuit een vader die zijn zoon toezingt zonder dat het melodramatisch wordt. Muzikaal heel sterk, vrij minimaal, gedragen door een oud gestemde echoënde gitaar, fingerpicking spel die de zanglijn omlijst en de juiste tikken percussie.

Daar staat “Butterfly Effect” tegenover. Een song waarin Patrick verhaalt over de vader die zijn dochter weliswaar waarschuwt voor de wereld om haar heen maar de tekst suggereert dat zijn eigen rol daarin toch vrij mager is. De intrigerende tekst deint op een melodietje, mogelijk sarcastisch bedoelt maar dat komt niet uit de verf.

“Anger of Magdalena” een uitzichtloos bestaan, op een “Subterranean Homesick Blues”  wijze gebracht, is qua tekst een klassieke aanklacht tegen het lot dat veel Amerikanen beschoren is. Duidelijk een gekozen muzikaal genre en daarmee wordt duidelijk wat er met dit album van G.F. Patrick aan de hand is. Het bestrijkt gangbare genres en heeft daarmee te weinig eigen muzikaal gezicht. Op dat podium in die plattelandsbar zal de muziek als behang worden misbruikt en zullen de prachtige meedogenloze teksten in het gedruis verdwijnen.

Wie ben ik, G.F. Patrick gaat mij aan het hart. Heel veel potentie, prachtige tekstschrijver met een perfect stemgeluid voor wat hij zeggen wil maar meneer Patrick: kom los van vereerde oude helden, zij hebben hoogstens het pad geplaveid waarop je zelf tot ontwikkeling kan komen.