Eileen Rose, Muscle Shoals

Eileen Rose is een singer-songwriter uit Nashville die in 2000 al haar eerste doorbraak had met ’Shine Like it Does’, waaraan enkele grote jongens meewerkten. Ze komt nu met haar (als ik goed heb geteld) haar zevende solo-CD. Het bijzondere van de CD is dat er twee delen zijn, de eerste negen nummers zijn nieuw geschreven, de laatste acht remakes van eerdere nummers, haar ‘greatest hits’ zo u wilt. En – de titel van de CD zegt het al – de opnames vonden plaats in de legendarische Muscle Shoals studio in Alabama. Eileen rockt er bij vlagen stevig op los met haar stem die pittig genoemd mag worden, in de diepere regionen en met soms de obligate snik. Ballads zijn er ook, zoals ‘Matte Kudasai’ (Japans voor ‘wacht, alsjeblieft’), overigens een cover van een nummer van King Crimson. Het nummer ‘Get Up’ doet sterk denken aan het punky werk van Blondie, ‘She’s Gone’ is een voortreffelijk staaltje country-soul, ‘Am I Really so Bad’ is een zwoele soul-slijper (dat nummer had ik graag ooit van Otis Redding willen horen, maar dat kan helaas al lang niet meer). Met ‘On Shady Hill’ lijkt Eilen Jewell de grote inspiratiebron, de gitaarsolo hier had van Jerry Miller kunnen zijn.’Hush Shhh’ roept op tot rust en stilte, het is een leuk popliedje. De nieuwe songs eindigen met het a cappella gezongen ‘The Auld Triangle’. Wat een variatie derhalve in dit deel. Aan boord is een geweldige gitarist/steel gitarist, tevens hammond orgel en Wurlitzer, Rich Gilbert. Het herhalingsdeel (nieuw opgenomen, dat wel) heeft ook veel stevig werk, maar met het subtiele ‘Good Man’, harmonica-intro en pedal steel, zitten we in country-regionen, evenals in ‘Stagger Home’.

Veel variatie, een lekkere vette soulstem, prachtig gitaarwerk, Eileen Rose brengt ons maar liefst bijna 70 minuten luistergenot. (Continental Song City).

Fred Schmale Auteur