Rose Cousins, Bravado

Wandelend door “Americana land” stuitte ik op “Bravado”, het negende album van Rose Cousins, drie EP’s meegeteld. Achteraf gezien bijna bizar dat ze mij nooit eerder was opgevallen. Waarom nu wel kwam doordat ik na de eerste twee songs van “Bravado”, die ik op het eerste gehoor sterk maar niet bijster interessant vond, ben blijven luisteren. Een bijzondere herkenning maakte zich van mij meester. Hoewel geworteld in de muziek aan de overkant van de plas en niet in de muziek uit de UK kwamen, met prettige vlagen, Sandy Denny en June Tabor voorbij, maar omdat Joni Mitchell ook van zich liet horen moest het wel Canada zijn waar Rose Cousins haar wortels heeft en dat bleek.

Rose Cousins is in 1977 geboren op Prince Edward Island. Haar eerste EP heeft ze in 2002 het licht doen zien. Wat daarop volgde kan ik onversneden als trouw aan haar eigen stijl en als hoogstaand bestempelen. Heel veel mooie, vaak kleine, eigen songs en een aantal naar eigen inzicht omgezette covers.

Op haar “Bravado” heeft Rose Cousins zich omgeven met een select gezelschap muzikanten Wederzijdse inspiratie vormt de bases voor de muziek van haar songs. Het openingsnummer “The Benefits of Being Alone” staat twee keer op het album en daarmee laat Rose horen hoe verschillend je je kunt voelen, ondanks dat je het in dezelfde bewoording over hetzelfde thema hebt. Het laat ook mooi zien hoe groot de muzikale invloed is op een tekst. Bij de eerste uitvoering, als popsong in een up tempo met blazers gebracht, beleef je de voordelen van alleen zijn anders dan in de langzaam uitgesponnen versie met alleen gedragen pianospel als begeleiding. Tussen beide versies gebeurt nogal wat. Na “The Expert” daalt het tempo en komen er een paar werkelijk fantastische song voorbij.
“The Fraud” is een welhaast theatrale song waarin de dualiteit tussen gevoelens van alleen willen zijn maar wel gekend willen worden, wordt bezongen. De tekst is omgeven door piano en strijkers. Deze muzikale opzet komt nog een aantal keren terug. “The Din” de kortste song op het album duurt slechts 37 seconden en bevat één tekstregel en toch, of juist daardoor, komt hij prachtig binnen. Het fungeert als een piepkleine, nog kalme, opmaat naar het slot van het album. “The Return” is een mooi golvend en rijk geïnstrumenteerd nummer met de, door je oren gestuwde, versregel “love comes back in love” als kern. Dergelijke, in veel toonaarden herhaalde, zinnen zijn voor meer songs dragend en krachtig alsof ze zich afvragen of het wel begrepen wordt wat ze zeggen willen. “The Swimmer” heeft dat ook in zich op een manier en met een melancholie waardoor ik geneigd ben de repeat toets in te drukken. Met “The Truth (It’s Just Emotion)” raast Rose, anders dan in “The Din” in korte tijd met haar ‘slotconclusie’ door je brein. Ze weet het nu zeker.

Ik begon dit verhaal met mijn auditieve herinneringen. Te persoonlijk wellicht voor een review maar bij “The Lullaby (My Oldest Love)” bevond ik mij decennia terug in “mijn” tijd. Rose Cousins is een tijdloze ziel met tijdloze vragen over het wie, wat en waarom van zichzelf in de wereld. Als je dat ook wilt beleven draai dit album. Als je dat niet wilt beleven laat je dan dobberen op en raken door de melodielijnen en laat het weten als je ook vind dat er tussen heel veel, vaak fraaie albums, muziek bestaat waar alleen luisteren op van toepassing is.