Robert Jon & the Wreck, Last Light on the Highway

Geleidelijk aan krijgt de Californische groep Robert Jon & the Wreck enige naam en faam bij de Nederlandse liefhebber van Southern-rock. Afgelopen jaren al stond de band meermaals op nationale podia en ook dit jaar zou dat de bedoeling zijn, ware het niet dat corona…et cetera. En uitgerekend in de tijd dat ze hun nieuwe album Last Light on the Highway zouden promoten. Maar niet getobd, want het album zal z’n weg wel vinden. Goeie muziek is nu eenmaal van nature geneigd zichzelf aan te prijzen bij de liefhebber. En ja, Last Night on the Highway is zo’n plaat, al had ik wel enige bedenking bij de uitvoering van het titelnummer PT.1 en PT.2, dat als tweeluik en slotstuk behoorlijk pompeus uitpakt. Het schurkt stevig aan tegen het zogeheten progressieve rockgenre uit de jaren zeventig, dat vaak begint met een akoestisch intro (zoals hier in deel 1) en langzaam aanzwelt tot ‘n symfonische climax (deel 2). Een dissonant, maar uiteindelijk niet veel afdoet aan mijn gevoel dat deze plaat hun beste is.

Smeuïg klinkende soulkoortjes, ontspannen en transparanter groepsgeluid, beter oor voor compactere songs en wat meer diversiteit maken het kwaliteitsverschil, in vergelijking met hun voorgaande enigszins eendimensionaal klinkende platen. Last Light on the Highway bevat over het geheel genomen energieke, expressieve Southern-rock, waarmee songschrijver, gitarist en zanger Robert Jon zich definitief lijkt te positioneren in de slipstream van erkende (ex) collega-muzikanten binnen dit sub-genre. Met dank aan zijn uitstekende bandleden. (Eigen beheer)