Borrowed Books,  Shorting Out and Longing

De band Borrowed Books uit Edinburgh, Schotland is de bijzondere combinatie van de Schotse songwriter Cam Fraser en de Amerikaanse gitarist Ray Neal. Dat dit bijzonder is verteld het volgende. In de UK hebben we Cam Fraser, de frontman van de Schotse grunge-band The Cateran die in de tachtig en negentiger jaren met redelijk succes toerde in Engeland en Europa samen met andere bands als The Lemonheads en Johnny Thunders. Ook waren zij enige tijd de begeleidingsband van Grant Hart toen hij als frontman opstapte uit de cultband Husker Du. Voor een zelf-georganiseerde tour door de UK hadden zij een paar obscure grungebands uit Seattle, USA uitgenodigd, te weten Tad en Nirvana. In feite was dit het startsein voor de grunge explosie waarvan Nirvana de bekendste werd. Op fora is er nog steeds een discussie of The Cateran beter was dan Nirvana. Door chaotische toestanden in de band Cateran stapte Cam Fraser uit de band en uit de muziekbusiness en werd een gelauwerde animatiefilm producer en screenwriter. Ondertussen ging hij wel door met schrijven van songs en bouwde een indrukwekkend oevre op. Aan de andere kant van oceaan vinden we gitarist Ray Neal. Hij startte meteen goed met zijn college rockband Miracle Legion. Vele enthousiast ontvangen albums volgden en talloze optredens in de US en Europa. Midden jaren negentig ging de band uit elkaar, maar door een aanhoudende muzikale belangstelling en gecoverd door grote namen als Thom Yorke, Michael Stipe en The National besloot men in 2016 weer bijeen te komen. Grote tours met uitverkochte zalen volgden door de US en UK. Cam Fraser en Ray Neal zijn elkaar op een gegeven moment tegen gekomen, hoe, waar en wanneer is niet bekend en ook niet echt interessant want alleen het resultaat telt hier: de wonderlijke muzikale chemie deed verder zijn werk met een resultaat zoals we dat gewend zijn van dit fenomeen. Borrowed Books is dus beslist geen nieuwkomer, maar een band met hoorbaar veel ervaring en zeker met een eigen geluid. Al hoor je uiteraard de invloeden van de twee vorige bands, toch is de punk/grunge/hardcore stijl kalmer. Het een bijzondere mix, iets rustiger, mooie teksten en vooral een fraaie productie. Hierdoor is het geluid helder met een plek voor elk instrument en een goed verstaanbare zang. Het echte ruige is er een beetje af, er zit zeker genoeg pit in, maar verwacht geen old-school grunge. Naast Cam Fraser op gitaar en zang en Ray Neal op gitaren, horen we Aly Barr bas en zang, Chris Arger drums, Colin Sands piano en zang en Reuben Taylor op accordeon terwijl hij ook de mastering deed. Een album om te laten rijpen door vaak te draaien en dus zeker de moeite waard. (Let There Be Numbers)