Ross Newell, Live from Eddie Presents

Door de bank genomen ben ik niet zo dol op live albums. Een slechte opening voor een review maar uitzonderingen bevestigen de regel. Een live album kun je, en moet je misschien, op een andere wijze benaderen dan een studio album. Dus begin ik bij het podium waar dit optreden is opgenomen.

De kleinschaligheid van de “Red Clay Music Foundry”, gevestigd in Duluth, Georgia springt direct in het oog en dat is in deze tijd wellicht maar goed ook want we zullen het in de nabije toekomst vooral moeten hebben van intieme optredens met een beperkt aantal bezoekers.
Eddie Owens, is de drijvende kracht achter de optredens die er gehouden worden in de concertruimte met 260 zitplaatsen. Een muziekschool voor mensen van alle leeftijden en muziekstijlen maakt de “Red Clay Music Foundry” tot een kleine muziektempel met een trouwe schare vaste bezoekers. Dit is de entourage waar Ross Newell zijn concert: “Live from Eddie Presents” heeft opgenomen.

Ross Newell is de leadzanger en songwriter van “The Mulligan Brothers” een band, opgericht in 2013 door vier vrienden die elkaar, door het spelen in bars in Alabama, hebben ontmoet. Ze brengen een mix van vrij ingetogen alt-country, blues en folk ten gehore en hebben drie fraaie albums geproduceerd. Één minuut in DWDD in 2016 was genoeg om ook in ons landje een aantal volledig uitverkochte zalen te vullen. De “Brothers” staan op dit moment op een laag pitje maar Ross Newell toert door en daar zijn we op dit album getuige van.

Een intiem akoestisch solo album zonder de, en daarom ben ik niet zo dol op live albums, publieksgeluiden die niet te plaatsen zijn als je niet zelf in de zaal zit. Het applaus is er maar op dit album redelijk invoelbaar, het publiek veelal luisterend. Je hoort een concert van een ras muzikant waar je bij had willen zijn, het soms publiekelijk mee neuriën ten spijt. Lekker luisteren en af en toe aangesproken worden door Ross Newell himself. Helaas geen doorlopend opgenomen concert maar ogenschijnlijk willekeurig en dus rommelig, samengesteld. Het waarom ontgaat me.

Ross Newell heeft een warme iets genepen krachtige stem die weet waar hij het over heeft. Stuwt een aantal van zijn verhalende songs op vrij klassieke wijze naar een gecontroleerde climax. Op twee songs zingen de dames van “The Krickets” op de achtergrond een stukje mee. Dat verrijkt en doet vermoeden dat de bij de “Red Clay Music Foundry” betrokken artiesten elkaar goed kennen en aanvullen. Het gitaarspel van Ross is gedegen en overtuigend. Hij weet er heel goed spanning mee op te bouwen “I Know that Man” het tweede nummer op dit album, springt er wat mij betreft uit. Krachtig en waarachtig verhaalt het bijtend over een gewelddadige relatie en wraak. David Olney kruipt uit mijn auditief geheugen naar boven. “I Miss You Already” is een song waar slechts enkele akkoorden een melancholische tekst over liefde benadrukken. Mooi in zijn eenvoud maar met eenzelfde waarachtigheid. Kleine melodieuze liedjes met meer uitgesponnen gitaarspel ontbreken niet op dit album waar ook de blues af en toe de neus om de hoek steekt.

Met de koptelefoon op voel ik een sterk verlangen opkomen naar livemuziek. Naar de kleine zalen waar het publiek luistert naar wat het hoort. Ik beschouw dit album dan ook als een soort fraaie podcast over hoe dat ook al weer was.