EYSIR, I Came Here to Dream

Eysir is een, sinds 2017 bestaand, Arnhems duo van zanger Hartog Eysman en gitarist Robert Siroen. Eysman noemt het: ‘mijn duo met Robert Siroen’ maar dat is evenzo vaak andersom geweest omdat hij aan tal van projecten van anderen heeft meegewerkt. Daarbij het experimenteren niet schuwend.

Hartog Eysman is heel simpel gezegd: “muziek”, Geboren in 1968 in Amsterdam. Is, evenals Robert Siroen, afgestudeerd aan het conservatorium voor lichte muziek en is, o.a. bij het conservatorium in Arnhem, werkzaam als zangcoach en zangdocent. Door zijn, voor mij tot nu toe niet bekende, oeuvre wandelend komen zowel jazz, soul, funk, pop, elektronica, rap als singer-songwriter muziek naar voren. Soms vrij nadrukkelijk apart van elkaar gebezigd maar even zo vaak elkaar kruisbestuivend. Naast het samenwerken aan projecten met anderen heeft Eysman vier soloalbums op zijn naam staan waar het Singer-songwriter schap voorop staat. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik slechts een impressie heb gehoord van deze albums maar mijzelf beloofd er verder in te duiken. De stem van Hartog Eysman heeft een heel bijzonder, hoog klinkend, “jazztimbre” Ik moest vrijwel direct denken aan een hooggestemd klinkende “Fink”. Zijn songs zijn gaaf, mooi afgewerkt en getuigen van een doortimmerd gevoel voor compositie en pakkende gevoelvolle onderwerpen.

Robert Siroen is nadrukkelijker de gitarist. De rij muzikanten waar hij in zijn loopbaan mee te maken heeft gehad is lang en internationaal. Het verdient een leuke studie om nog eens uit te pluizen waar hij zich zoal mee bezig heeft gehouden.

De EP “I Came Here to Dream” trok mijn aandacht, toen ik het onder oren kreeg, door de subtiele eenvoud van de liedjes. Alles wat Eysman gemaakt en gedaan heeft lijkt op een bescheiden manier samen te komen. Soms sterk, soms zoekend maar dat heeft hij altijd gedaan. Het gitaarspel van Robert Siroen is niet alleen ondersteunend maar geeft de songs een heel eigen sfeer. Een sfeer die ik herken uit de jaren 80 toen gitaristen als William Ackermann, John Renbourn maar soms ook iemand als Michael Chapman muziek maakten dat zo mooi niet in een hokje paste dat ze slechts een bescheiden publiek trok. Uitgesponnen, melodieus en getuigend van een groot talent voor het maken van klassieke – en jazz composities.

Het akoestische openingsnummer: “In the Shadow” levert direct het beeld op van twee musici op een klein podium intens elke noot spelend en zingend. Dit gevoel zet zich voort op “Lost for Answers” De elektrische gitaar en de jazzachtige toonzetting geven het nummer een slepend karakter. “Silver” fingerpickt in slechts 40 seconden naar het titel nummer “I Came Here to Dream”. Hoe miniem deze song ook is de gitaarakkoorden leggen een heel kalm raak gevoel van weemoed onder de tekst. Bijna fluisterend gezongen, zich afvragend waar je het zoeken moet. “Golden” neemt je meerstemmig, maar wat mij betreft iets te gladjes, mee naar een grotere hoogte. Het laatste nummer “Rodrigo” is een akoestisch gitaarstuk. Van melodie naar een iets atonale toonzetting en terug. Hiermee laat Robert Siroen horen dat gitaarspel het gehoor nog eeuwen lang zal strelen maar wel voor een klein publiek. Dat is misschien het lot van edelsteentjes als dit nummer. Je moet ze kunnen horen.

Wat ik denk? Van deze twee muzikanten kunnen we, al dan niet als EYSIR, zomaar weer iets heel anders te horen krijgen.